Thomas Earl Petty is een Amerikaans muzikant. In 1976 brak hij door met zijn band Tom Petty & the Heartbreakers. Zijn muziek wordt regelmatig vergeleken met de stijl van Bob Dylan en Neil Young.
Tom Petty werd in 1950 geboren in Gainesville, Florida. Op zijn zeventiende verliet hij school om zich aan te sluiten bij de band Mudcrutch. In deze band zaten ook de latere Heartbreakers Mike Campbell (gitaar) en Benmont Tench (keyboard). Begin jaren zeventig ging de band uit elkaar, vlak nadat de groep een contract was aangeboden door Shelter Records.
Tom Petty trok toen van de ene band naar de andere, tot hij zich in 1975 weer aansloot bij Tench en Campbell, die een samenwerking waren aangegaan met Ron Blair (basgitaar) en Stan Lynch (drums). Het vijftal noemde zichzelf The Heartbreakers. In 1976 kwam het album Tom Petty & the Heartbreakers uit. Het album deed weinig in de Verenigde Staten, maar was in het Verenigd Koninkrijk een groot succes, mede doordat de band daar op tournee ging als openingsact voor Nils Lofgren. Na het Britse succes sloeg het album ook in Amerika aan. You're Gonna Get It, het tweede album uit 1978, was de eerste grote hit in hun thuisland.
Door overnames moesten Petty en the Heartbreakers in 1979 van label wisselen en kwamen zo terecht bij Backstreet Records. Eind 1979 kwam het derde album uit, Damn the Torpedoes. Het album was een groot succes: het werd goed ontvangen bij zowel de critici als het grote publiek en de band scoorde enkele hits.
In 1981 verscheen de opvolger van Damn the Torpedoes; Hard Promises. Ook produceerde Petty het comeback-album van Del Shannon en nam hij een zelfgeschreven duet op met Stevie Nicks. De Fleetwood Mac-zangeres was zo'n groot fan van The Heartbreakers dat ze deze sound wilde hebben voor haar eerste soloplaat. Het oorspronkelijke nummer dat Petty zou leveren besloot hij voor zichzelf te houden nadat Nicks tijdens het voorzingen spontaan een tweede stem toevoegde.
Na Long After Dark, het album uit 1982, verliet bassist Ron Blair de groep. Hij werd vervangen door Howie Epstein. In 1985, drie jaar later, verscheen Southern Accents. Op dit album, geproduceerd door Dave Stewart van de "Eurythmics" probeerde de band nieuwe genres uit. De geschiedenis herhaalde zich doordat Petty wederom een nummer voor zichzelf hield dat eigenlijk voor Stevie Nicks was bedoeld. Mede dankzij de Alice in Wonderland-clip werd Don't Come Around Here No More een hit.
Na dit album ging de band op tournee met Bob Dylan. Dylan speelde ook in het nummer "Jammin' Me" voor het album Let Me Up (I've Had Enough) uit 1987. Nadat dit album uitkwam, werd Petty's huis verwoest door een brand.
In 1988 werd Petty lid van de Traveling Wilburys, een all-star band die ook bestond uit George Harrison, Roy Orbison, Bob Dylan en Jeff Lynne. Het jaar daarop bracht hij zijn eerste soloalbum uit, Full Moon Fever. Het album werd geproduceerd door Lynne en bevatte onder andere de hit Free Fallin'. In 1991 keerde hij weer terug naar The Heartbreakers en bracht met hen het album Into The Great Wide Open uit.
In 1993 kwam de Greatest Hits-CD uit, met daarop twee nieuwe tracks, beide geproduceerd door Rick Rubin. Een van die tracks was Mary Jane's Last Dance. Voor dit nummer ontving de band in 1994 een MTV Video Music Award voor Best Male Video. In datzelfde jaar kwam Wildflowers uit, commercieel het grootste succes van de band. Stan Lynch was inmiddels producer geworden en dus moest er een vervanger worden gezocht. Ex-Nirvana-drummer Dave Grohl deed mee bij een televisie-optreden maar bedankte voor een vaste plek omdat hij bezig was met het eerste album van de Foo Fighters. De uiteindelijke keuze viel op Steve Ferrone (ex-Average White Band).
In 1996 maakte de band de soundtrack van de film "She's the One". Daarna volgden "Echo" (1999), "The Last DJ" (2002) , "Highway Companion" (2006) en "Mojo" (uitgebracht op 11 juni 2010).
Tussendoor verscheen in 2008 het album Mudcrutch dat werd opgenomen met de toenmalige leden van deze band.
In juli 2014 brengen Tom Petty en The Hearbreakers Hypnotic Eye in de wereld, een uitstekend rockend album dat teruggrijpt naar de roots en tegelijkertijd erg modern aanvoelt. Met aanstekelijke nummers zoals het openingsnummer American Dream Plan B en Red River kunnen we snel de Mojo uit 2010 vergeten.
