Isabelle Merlet comic book catalogue

76 items

Isabelle Merlet (born 1967) is a sought-after French comics colorist. She works for artists such as Blutch and Nicolas Dumontheuil. More

Isabelle Merlet is the most famous colorist in French comics. She says she's a bit of a recluse, that she's been housebound for years, that she lives like a nun. She admits she's happy in her house, in the middle of the woods, in the Périgord. We're inclined to believe her, given the absolute silence that reigns there. Talking about color with Isabelle Merlet is like entering a world that only she seems to know. "When I see a drawing, I instinctively know which color belongs to it."

"Color is a language. It must accompany the story, tell a story." Isabelle Merlet says she feels free in this otherwise very limited world, "between a drawing and a story that isn't yours." And we listen to her story about her early years, when she assisted a cartoonist. "It was really bad." But she has this talent, this ability to reproduce color. So she continues her quest. Isabelle is a woman who needs little; only color dominates her, haunts her, even at night. She wishes the profession would receive more recognition, that colorists would be granted copyright. "But deep down, I don't care so much anymore. I do it because I love it."

She was born on October 7, 1967, in Mulhouse. In 1988, she obtained a degree in Visual Expression and Communication in Toulouse. During her studies, she discovered comics. After beginning her professional career at the Londres studios in Paris, she became a substitute teacher at the French high school in Cotonou, Benin, and used this time to immerse herself in the vibrant cultural life there. Upon returning to Paris, she entered the world of comics. She worked with Jean-Denis Pendanx on the coloring for the album "Diavolo, le solennel." Afterward, again as a colorist, she worked on "Chroniques de la Lune noire" (Chronicles of the Black Moon) and "Le Chant des Stryges." She also worked as an art director for a Parisian advertising agency. She collaborates with her partner, Jean-Jacques Rouger (a graduate of the Fine Arts Schools of Dijon and Angoulême). By 2010, Merlet had already contributed to more than 80 comic albums, about five or six per year.

Despite her formal training, she claims that working with color is learned through practice and should be practiced intuitively.

In the 2000s, she interrupted her color practice to focus on sculpture. She also practiced photography, drawing, graphic design, and sewing.
In 2006, after a brief training in Photoshop, she returned to coloring. She began the second installment of her career with Nicolas Dumontheuil's trilogy, Big Foot, published by Futuropolis. This was followed by numerous titles from Futuropolis, Dargaud, Casterman, Glénat, and Delcourt.

Her most instructive collaborations were with Nicolas Dumontheuil for Big Foot and Le Landais Volant, Pascal Rabaté's "Un petit rien tout neuf avec un ventre jaune," Blutch's "Lune l'envers," Rochette's "Le loup," and more recently, Catherine Meurisse's "La jeune femme et la mer." These were the most important for my understanding of the role of color. "These are albums that allowed me to progress in my practice."

In 2009, she founded the 'Association des coloristes de BD' together with Delphine Rieu and Angélique Césano to establish and protect the status of colorists.

From an interview with Isabelle Merlet; 'Virtuose de la couleur' (Fasséry Kamissoko 25 avril 2022):

How did you become a comic book colorist?
Isabelle Merlet: My first experience was when Jean-Denis Pendanx, a cartoonist I was living with at the time, asked me to help him color a few pages of his first book (Diavolo le solennel). I discovered a whole new world, because as a child and teenager, I didn't really read comics. They didn't appeal to me. I was more interested in painting. Back then, authors brought their original drawings to publishers. Through this back-and-forth with Jean-Denis Pendanx, I met other cartoonists who asked me to color their albums. So I really learned it on the job. At first, my involvement was limited to the aesthetic aspect; I tried to be precise. Gradually, I understood what I could contribute to the story, and not just to the drawings. Now I try to intervene as little as possible, avoiding a multitude of details (reflections, depth, gradients, clouds), and limiting myself to flat colors and subtle nuances to give the sky a touch of depth where necessary. The challenge with color lies in adding without taking away, in maintaining the balance of the line, in adding vibrancy to the story, and all of this while preserving the power of the text and the drawings.

What materials do you work with?
Isabelle Merlet: Initially, I worked with Colorex inks and a little gouache for certain flat areas. For ten years (1990-2000), I worked with color on "Bleus"; that was the name of the "method." This meant that the publisher had the original plates printed on drawing paper in the book's publication format. The line drawing was printed in light blue on paper and in black on film. Thanks to this transparency, we applied the color to the paper with a brush and then laid the drawing over it to see how it looked together. Why wouldn't you apply the color directly to a drawing printed in black, you might ask? If the color were to bleed outside the line drawing, which is almost inevitable, we would lose part of the artist's line. That's obviously impossible unless you're the artist yourself and can retouch the drawing. That's why the two elements (line drawing and color) are kept separate. But this system was expensive for the publisher, and with the advent of computers, this method disappeared, meaning original color illustrations on paper no longer exist. Nowadays, we work with scanned drawings; this digitization goes directly from photogravure to our computers. The coloring is done in Photoshop; we send our versions to the authors and the final version to the publisher, who takes care of the layout and sends it to the printer. Everything happens behind a screen.

The authors you collaborate with (Bastien Vivès, Catherine Meurisse, Rupert and Mulot, Taiyō Matsumoto) all have their own unique styles. Are you ever afraid to change your style by working with these different artists?
Isabelle Merlet: No, because I don't need to have a style. My style is there to best serve a work by being as "transparent" as possible. Moreover, it works very well because my coloring is often attributed to the authors themselves. Jokes aside, it's about finding the author's intention. By that I mean, what's necessary, why this story is important to them. I have to merge with the artwork. That's why I think it's so difficult to "promote" our (coloring) profession, because it's a service art. The same goes for an opera singer, a pianist, an actress, or a translator. If you have too many personal intentions, it doesn't work because those expectations clash with those of the artist, or with those of the author if they're not the same person. You can jeopardize the entire project.

Despite the contribution of color to comics, the profession of colorist is often misunderstood or misjudged as a minor function. How do you explain this?
Isabelle Merlet: I can't quite explain it, but there's a historical factor at play. In Franco-Belgian comics from the 1950s and 1960s, coloring was done in studios under the direction of the authors. In other words, people actually worked on commission. The colorists, usually women, might have had some drawing or painting skills, but they could also be the wives of comics authors. Think, for example, of Hergé's wife, Fanny, or Peyo's wife, Nine, or Macherot's wife, Josette. The author expressed their needs and desires, and the coloring was done by others. When the books were published, the authors' names were on the cover, but no one paid attention to the colorists: the artist "managed" the coloring; it was implicit. They might mention "studio something," but no one was actually mentioned.

In the 1970s and 1980s, color began to develop among authors who no longer specifically targeted children. These authors created more personal, more "adult" work; color evolved and was used to enrich their graphic world. We thus saw fewer flat colors like in Tintin (and I say this without any disrespect; the coloring in Hergé's albums is magnificent).

Today, over 8,000 albums are released annually, and colorists are frequently used, but no one has reconsidered their status as (co)authors.

When I started in this field in the early 1990s, more and more albums were being published, and authors didn't have time to do it themselves. They no longer received a flat fee, but royalties, which meant they earned less, were obligated to produce more, and they increasingly delegated the coloring. First to their wives (laughs), and later to professional colorists. This practice increased in the 2000s with the advent of computers. Suddenly, everyone started coloring, even though many weren't trained enough to recognize the pitfalls of Photoshop effects. It was during this period that we saw a lot of color horror. Thankfully, things calmed down after that!

Both authors and publishers, however, are more aware of the importance of the colorist's work. For some publishers, a colorist can't be an author. Why? It's a mystery. Because the colorist collaborates with the artist, the old idea of the assistant, where the author is responsible for the final result, must be preserved. Personally, I like to say that coloring is a collaboration similar to that of a screenwriter with their illustrator, or that of a director with their actor; there's no difference, no difference in skill level.
It's a co-creation. In any case, the colorist must interpret, provide direction, make choices—things comparable to the work of a translator or a musician interpreting music they didn't compose themselves. When the album comes out, you see the name of the author, the artist, the publisher, but rarely that of the colorist. It's systematic! No one even thinks to mention them. Yet, color plays a significant role in the perception of a work. Today, only one publisher (Guy Delcourt) has paid 1% of the royalties to colorists and credited them on the cover since founding his publishing house.

I would like the Angoulême International Comics Art Museum to take up this topic, promote the work of colorists, and educate the public about this practice.

Any final words on the contribution of colorists to comics?
Isabelle Merlet: Color, whether applied by a colorist or the artist themselves, can add a subtle or very powerful extra dimension to a story; it's a vibratory field, both visible and invisible. Two things move together during reading: our mind, which interprets information, images, and words and follows a linear narrative, and our feelings, beyond the intellect, which perceive an atmosphere, a sound, a light, and are immersed in familiar or unfamiliar sensations. I myself was deeply moved by the colors in Max Cabanes' Colin-Maillard (Blindmannetje), an album about his childhood memories. His watercolors immerse us in scents, heat, perspiration, thirst, desire, frustration, the night... So many things that are difficult to convey with a black line on a white background.

Albums colored by Isabelle Merlet:
(List is not complete)

Chroniques de la Lune Noire Scénario: Froideval Design: Olivier Ledroit, 1991, 2012 NED: Chronicles of the Black Moon, Aboris 1995, 2025
Labyrinthes (Le Tendre/Dieter/Pendanx) 1993, 1996 NED: Labyrinths, Pharaoh, Talent 1997, 2001
Chant des Stryges (Le) 1997, 2000 NED: The Song of the Vampires, Pharaoh 1999, 2019
La Marie en plastique, deux tomes, Pascal Rabaté (screenplay), David Prudhomme (design), 2006-2007
Le Rêve de Jérusalem 2008, NED: The dream of Jerusalem Dupuis 2008
Big Foot, Nicolas Dumontheuil 2007, 2008 NED: Big Foot, De Bezige Bij, Oog & Blik 2011
Le Landais volant, Nicolas Dumontheuil 2009, 2015
Belleville Story 2010, 2011 NED: Belleville Story, Lauwert 2025
Magus 2009 NED: Saga 2013
Svoboda! 2011,2012 NED: Daedalus 2012
Les aventures prodigieuses de Tartarin de Tarascon, after Alphonse Daudet, Artist Jean-Jacques Rouger 2009
La Grande Odalisque, Ruppert et Mulot, Bastien Vivès, 2012
The Great Odalisque 2012, 2015 NED: The Great Odalisque, Olympia, Free Flight 2013, 2015
Voleurs de Carthage (Tanquerelle designs) 2013, 2014
Lune l'envers, Blutch, 2014
Tuniques Bleues (Les), Blutch 2016
Liaisons Dangereuses - Préliminaires 2017 NED: Dangerous Liaisons - how it started, Ballon 2018
Opération Copperhead, Jean Harambat, 2017
Les Grands Espaces, Catherine Meurisse, 2018
Intégrale Les Chats du Louvre, Taiyō Matsumoto, 2018
Charlotte Impératrice, Fabien Nury (screenplay), Matthieu Bonhomme (design), 2018 NED: Empress Charlotte, Blloan 2019
Saint Rose - À la recherche du dessin ultime, Hugues Micol, Futuropolis, 2019
Le Loup, scénario et dessin de Jean-Marc Rochette, Casterman, 2019 NED: De Wolf, Casterman 2020
Atom Agency 2020 NED: Atom Agency, Kleine Kever, Dupuis 2021
La Jeune Femme et la Mer, Catherine Meurisse, 2021
Le Ministre et La Joconde, Franck Bourgeron, Hervé Bourhis (screenplay) - Hervé Tanquerelle (design), Casterman, 2022
GunMen of the West, 2023

Alphabetical list
Art du chevalement (L') 2013
Atom Agency 2020
Belleville Story 2010, 2011
Big Foot 2007, 2008
Blake et Mortimer (Les Aventures de) 2020
CRASH 2016
Cairn - Le miroir des eaux 1994, 1995
Chant des Stryges (Le) 1997, 2000
Charlotte Impératrice 2018
Chroniques de la Lune Noire 1991, 2012
Cinéramdam 2021
Clients d'Avrenos (Les) 2025
Croix de Cazenac (La), 1999, 2000
Diavolo le solennel 1991
Dinosaur Bop 1993
Salaud child 2025
Fils de l'Ursari (Le) 2019
Grande Odalisque (La) 2012, 2015
Grands espaces (Les) 2018
Greenland Vertigo 2017
Guerre des Boutons (La) (Soleilhac) 2011
GunMen of the West, 2023
Hermiston 2011
Jeune femme et la mer (La) 2021
Labyrinthes (Le Tendre/Dieter/Pendanx) 1993, 1996
Landais valance (Le) 2009, 2015
Liaisons Dangereuses - Préliminaires 2017
Lionne (La) (Hess/Mattiussi) 2012, 2013
Loup (Le) 2019
Moon the Sun 2014
Lutins (Les) 1996, 1997
Magus 2009
Marie en plastique (La) 2007
Red Master (The) 2006
Ministre & la Joconde (Le) 2022
Moon (Pomès) 2022
Oliver Twist (Dauvillier/Deloye) 2007, 2011
Operation Copperhead 2017
Paci 2014, 2015
Parisians (Les) 2006
Petit rien tout neuf avec un ventre jaune (Le) 2009
Plumes (Les) 2010, 2012
Reich (Das) 1997
Republique d'après l'œuvre de Platon (La) 202
Dream of Jerusalem (Le) 2008
Saint Rose - A la research du design ultimate 2019
Survive chez soi 2021
Svoboda! 2011,2012
Tartarin de Tarascon (Les aventures prodigieuses de) 2009, 2010
Technique du perinée (La) 2014
Terre verte (La) 2025
Tif et Tondu, L'Antiquaire Sauvage (Roman ) Blutch Scénario: Robber, 2020
Blue Tunics (Les) 2016
Un autre Toulon 2024
An enterrement de vie de jeune fille 2008
Une vie: Winston Smith (1903-1984), a retrospective biography 2015, 2019
Voleurs de Carthage (Tanquerelle designs) 2013, 2014
Voyages de Takuan (Les) 1995, 1996
Wendigo1998
Île au poulailler (L') 2009, 2010
Blake and Mortimer (Various) 2020
Lobo (O) 2024
X-Factor Vol.1 (1986) 1993

Other collaborations
Chroniques de la Lune Noire 1991,2006 (Lettrage)
Ironwolf 1993 (Lettrage)
Le Transperceneige 2019 (Couverture)

Automatic translation Click here for the original text

Hide original text

Isabelle Merlet is de beroemdste inkleurder (colorist) in de Franse stripwereld. Ze zegt dat ze een beetje een kluizenaar is, dat ze al jaren aan huis gekluisterd is, dat ze leeft als een non. Ze geeft toe dat ze gelukkig is in haar huis, midden in de bossen, in de Périgord. We zijn geneigd haar te geloven, gezien de absolute stilte die er in haar huis heerst. Praten over kleur met Isabelle Merlet is als een wereld betreden die alleen zij lijkt te kennen. "Als ik een tekening zie, weet ik instinctief welke kleur erbij hoort."

"Kleur is een taal. Het moet het verhaal begeleiden, een verhaal vertellen." Isabelle Merlet zegt dat ze zich vrij voelt in deze overigens zeer beperkte wereld "tussen een tekening en een verhaal dat niet van jou is". En we luisteren naar haar verhaal over haar beginjaren, toen ze een striptekenaar hielp. "Het was heel slecht." Maar ze heeft dit talent, dit vermogen om kleuren te reproduceren. Dus zet ze haar zoektocht voort. Isabelle is een vrouw die weinig nodig heeft; alleen kleur beheerst haar, achtervolgt haar, zelfs 's nachts. Ze zou willen dat het beroep meer erkenning krijgt, dat coloristen auteursrecht krijgen. “Maar diep vanbinnen kan het me niet meer zoveel schelen, ik doe het omdat ik het leuk vind."

Ze werd geboren op 7 oktober 1967 in Mulhouse. In 1988 behaalde ze een Diploma in Visuele Expressie en Communicatie in Toulouse. Tijdens haar studie ontdekte ze strips. Nadat ze haar professionele leven begon in de Londres studio's in Parijs, werd ze inval-docent aan de Franse middelbare school in Cotonou, in Benin en maakte van deze tijd gebruik om zich onder te dompelen in het levendige culturele leven daar. Na haar terugkeer in Parijs kwam ze in de stripwereld terecht. Ze werkte met Jean-Denis Pendanx aan de inkleuring voor het album ‘Diavolo, le solennel’. Daarna werkte ze, opnieuw als colorist, aan ‘Chroniques de la Lune noire’ (Kronieken van de zwarte maan) en ‘Le Chant des Stryges’. Ze werkte ook als art director voor een Parijse reclamebureau. Ze werkt samen met haar partner, Jean-Jacques Rouger (afgestudeerd aan de scholen voor Schone Kunsten van Dijon en Angoulême). In 2010 had Merlet al een bijdrage aan meer dan 80 stripalbums geleverd, zo'n vijf of zes per jaar.

Ondanks haar formele opleiding beweert ze dat werken met kleur in de praktijk wordt geleerd en intuïtief moet worden uitgeoefend.

In de jaren 2000 onderbrak ze haar kleurpraktijk om zich te richten op beeldhouwen. Ze beoefende ook fotografie, tekenen, grafisch ontwerp en naaien.

In 2006, na een korte training in Photoshop, keerde ze terug naar het kleuren. Ze begon aan het tweede deel van haar carrière met de trilogie van Nicolas Dumontheuil, Big Foot, uitgegeven door Futuropolis, gevolgd door vele titels bij Futuropolis, Dargaud, Casterman, Glénat en Delcourt.

Haar meest leerzame samenwerkingen waren met Nicolas Dumontheuil voor Big Foot en Le Landais Volant, Un petit rien tout neuf avec un ventre jaune van Pascal Rabaté, Lune l'envers van Blutch, Le loup van Rochette en recentelijk La jeune femme et la mer van Catherine Meurisse. Deze waren het belangrijkst voor mijn begrip van de rol van kleur. “Dit zijn albums waarmee ik vooruitgang kon boeken in mijn praktijk”.

In 2009 richtte ze samen met Delphine Rieu en Angélique Césano de ‘Association des coloristes de BD’ op om de status van coloristen te vestigen en te beschermen.

Uit een interview met Isabelle Merlet; ‘Virtuose de la couleur’ (Fasséry Kamissoko 25 avril 2022):

Hoe ben je strip-inkleuder geworden?

Isabelle Merlet: Mijn eerste ervaring was toen Jean-Denis Pendanx, een striptekenaar met wie ik toen samenwoonde, me vroeg om hem te helpen met het inkleuren van een paar pagina's van zijn eerste boek (Diavolo le solennel). Ik ontdekte een compleet nieuwe wereld, want als kind en tiener las ik eigenlijk geen strips. Ze spraken me niet aan. Ik was meer geïnteresseerd in schilderen. In die tijd brachten auteurs hun originele tekeningen naar de uitgeverij. Door deze heen-en-weer reizen met Jean-Denis Pendanx ontmoette ik andere striptekenaars die me vroegen om hun albums in te kleuren. Dus ik leerde het echt in de praktijk. In het begin beperkte mijn betrokkenheid zich tot het esthetische aspect; ik probeerde nauwkeurig te zijn. Gaandeweg begreep ik wat ik kon bijdragen aan het verhaal, en niet alleen aan de tekeningen. Nu probeer ik zo min mogelijk in te grijpen, vermijd ik een veelheid aan details (reflecties, diepte, kleurverlopen, wolken) en beperk ik me tot vlakke kleuren en subtiele nuances om een lucht waar nodig een vleugje diepte te geven. De uitdaging met kleur ligt in het toevoegen zonder weg te laten, in het behouden van de balans van de lijn, in het toevoegen van levendigheid aan het verhaal, en dit alles met behoud van de kracht van de tekst en de tekeningen.

Met welke materialen werk je?

Isabelle Merlet: Aanvankelijk werkte ik met Colorex-inkten en een beetje gouache voor bepaalde egale vlakken. Tien jaar lang (1990-2000) werkte ik met kleur op ‘Bleus’; zo heette de 'methode'. Dit hield in dat de uitgever de originele platen in het publicatieformaat van het boek op tekenpapier liet drukken. De lijntekening werd in lichtblauw op papier en in zwart op een film gedrukt. Dankzij deze transparantie brachten we de kleur met een penseel aan op het papier en legden we de tekening er vervolgens overheen om te zien hoe het er samen uitzag. Waarom zou je de kleur niet direct op een in zwart afgedrukte tekening aanbrengen, vraag je je misschien af? Als de kleur buiten de lijntekening zou uitlopen, wat bijna onvermijdelijk is, zouden we een deel van de lijn van de tekenaar kwijtraken. Dat is natuurlijk uitgesloten, tenzij je zelf de kunstenaar bent en de tekening kunt bijwerken. Daarom worden de twee elementen (lijntekening en kleur) gescheiden gehouden. Maar dit systeem was duur voor de uitgever, en met de komst van de computer verdween deze methode, waardoor originele kleurenillustraties op papier niet meer bestaan. Tegenwoordig werken we met gescande tekeningen; deze digitalisering gaat van de fotogravure direct naar onze computers. Het inkleuren gebeurt in Photoshop; we sturen onze versies naar de auteurs en de definitieve versie naar de uitgever, die de opmaak verzorgt en naar de drukker stuurt. Alles gebeurt achter een scherm.

De auteurs (Bastien Vivès, Catherine Meurisse, Rupert en Mulot, Taiyō Matsumoto) met wie je samenwerkt, hebben allemaal hun eigen stijl. Ben je nooit bang om je stijl te veranderen door met deze verschillende striptekenaars te werken?

Isabelle Merlet: Nee, want ik hoef geen stijl te hebben. Mijn stijl is er om een werk zo goed mogelijk te dienen door zo "transparant" mogelijk te zijn. Bovendien werkt het heel goed omdat mijn kleuren vaak aan de auteurs zelf worden toegeschreven. Grappen terzijde, het gaat erom om de bedoeling van de auteur te vinden. Daarmee bedoel ik, wat nodig is, waarom dit verhaal belangrijk voor hen is. Ik moet samensmelten met het kunstwerk. Daarom denk ik dat het zo moeilijk is om ons (inkleur)vak te "promoten", omdat het een dienstbare kunst is. Hetzelfde geldt voor een operazangeres, een pianiste, een actrice of een vertaler. Als je te veel persoonlijke intenties hebt, werkt het niet, omdat die verwachtingen botsen met die van de tekenaar, of met die van de auteur als ze niet dezelfde persoon zijn. Je kunt het hele project in gevaar brengen.

Ondanks de bijdrage van kleur aan strips, wordt het beroep van colorist vaak verkeerd begrepen of verkeerd beoordeeld als een ondergeschikte functie. Hoe verklaart u dit?

Isabelle Merlet: Ik kan het niet goed uitleggen, maar er speelt een historische factor mee. In Frans-Belgische strips uit de jaren 50 en 60 werd het inkleuren gedaan in studio's onder leiding van de auteurs. Met andere woorden, er werkten echt mensen in opdracht. De coloristen, meestal vrouwen, hadden misschien wel enige teken- of schildervaardigheden, maar het konden ook de echtgenotes van stripauteurs zijn. Denk bijvoorbeeld aan Hergés vrouw, Fanny of de vrouw van Peyo, Nine of van Macherot , Josette. De auteur uitte zijn behoeften en verlangens, en het inkleuren werd door anderen gedaan. Toen de boeken werden gepubliceerd, stonden de namen van de auteurs op de cover, maar niemand besteedde aandacht aan de coloristen: de kunstenaar "beheerde" het inkleuren; het was impliciet. Misschien vermeldden ze "studio iets", maar niemand werd echt vermeld.

In de jaren zeventig en tachtig begon kleur zich te ontwikkelen bij auteurs die zich niet langer specifiek op kinderen richtten. Deze auteurs creëerden persoonlijker, meer 'volwassen' werk; kleur evolueerde en werd gebruikt om hun grafische wereld te verrijken. We zagen dus minder vlakke kleuren zoals in Kuifje (en ik zeg dit zonder enige disrespect; het kleurwerk in Hergé’s albums is magnifiek).

Tegenwoordig verschijnen er met meer dan 8.000 albums per jaar, waar veelvuldig gebruik van coloristen wordt gemaakt, maar niemand heeft hun status als (co)auteur heroverwogen.

Toen ik begin jaren negentig in dit vakgebied begon, werden er steeds meer albums uitgegeven en hadden auteurs geen tijd om het zelf te doen. Ze kregen geen vast bedrag meer, maar royalty's, waardoor ze minder verdienden, verplicht waren om meer te produceren en ze delegeerden het inkleuren vaker. Eerst aan hun vrouwen (lacht), en later aan professionele coloristen. Deze praktijk nam in de jaren 2000 toe met de komst van computers. Plotseling begon iedereen te kleuren, ook al hadden velen niet voldoende training om de valkuilen van Photoshop-effecten te herkennen. Het was in deze periode dat we veel kleur-horror zagen. Gelukkig werd het daarna rustiger!

Zowel auteurs als uitgevers zijn zich echter meer bewust van het belang van het werk van de inkleurder. Voor sommige uitgevers, kan een colorist geen auteur zijn. Waarom? Het is een raadsel. Omdat de colorist samenwerkt met de tekenaar, moet het oude idee van de assistent, waarbij de auteur verantwoordelijk is voor het eindresultaat, behouden blijven. Persoonlijk zeg ik graag dat kleuren een samenwerking is die vergelijkbaar is met die van een scenarioschrijver met zijn illustrator, of die van een regisseur met zijn acteur; er is geen verschil, geen niveauverschil.

Het is een co-creatie. Hoe dan ook, de colorist moet interpreteren, richting geven, keuzes maken – dingen die vergelijkbaar zijn met het werk van een vertaler of een muzikant die muziek interpreteert die hij niet zelf heeft gecomponeerd. Wanneer het album verschijnt zie je de naam van de auteur, de tekenaar, de naam van de uitgever, maar zelden die van de colorist. Het is systematisch! Het komt bij niemand op om ze te noemen. Toch speelt kleur een belangrijke rol in de perceptie van een werk. Tegenwoordig is er maar één uitgever (Guy Delcourt) die, sinds de oprichting van zijn uitgeverij, 1% van de royalty's aan coloristen heeft betaald en hen op de cover heeft vermeld.

Ik zou graag willen dat het Internationaal Stripmuseum van Angoulême dit onderwerp oppakt, het werk van coloristen promoot en het publiek voorlicht over deze praktijk.

Een laatste woord over de bijdrage van coloristen aan strips?

Isabelle Merlet: Kleur, of het nu door een colorist of de kunstenaar zelf wordt aangebracht, kan een subtiele of zeer krachtige extra dimensie aan een verhaal geven; het is een trillingsveld, zowel zichtbaar als onzichtbaar. Twee dingen bewegen samen tijdens het lezen. Onze geest, die informatie, beelden en woorden interpreteert en een lineair verhaal volgt, en onze gevoelens, voorbij het intellect, die een sfeer, een geluid, een licht waarnemen en ondergedompeld worden in bekende of onbekende sensaties. Zelf was ik diep geraakt door de kleuren in Max Cabanes' Colin-Maillard (Blindmannetje), een album over zijn jeugdherinneringen. Zijn aquarellen dompelen ons onder in geuren, hitte, transpiratie, dorst, verlangen, frustratie, de nacht... Zoveel dingen die moeilijk over te brengen zijn met een zwarte lijn op een witte achtergrond.

Albums gekleurd door Isabelle Merlet:

(Lijst in niet compleet)

Chroniques de la Lune Noire Scénario: Froideval Dessin: Olivier Ledroit, 1991, 2012 NED: Kronieken van de zwarte maan, Aboris 1995, 2025

Labyrinthes (Le Tendre/Dieter/Pendanx) 1993, 1996 NED: Labyrinten, Farao, Talent 1997, 2001

Chant des Stryges (Le) 1997, 2000 NED: De Zang van de Vampiers, Farao 1999, 2019

La Marie en plastique, deux tomes, Pascal Rabaté (scénario), David Prudhomme (dessin), 2006-2007

Le Rêve de Jérusalem 2008, NED: De droom van Jeruzalem Dupuis 2008

Big Foot, Nicolas Dumontheuil 2007, 2008 NED: Big Foot, De Bezige Bij, Oog & Blik 2011

Le Landais volant, Nicolas Dumontheuil 2009, 2015

Belleville Story 2010, 2011 NED: Belleville Story, Lauwert 2025

Magus 2009 NED: Saga 2013

Svoboda! 2011,2012 NED: Daedalus 2012

Les aventures prodigieuses de Tartarin de Tarascon, naar Alphonse Daudet, Tekenaar Jean-Jacques Rouger 2009

La Grande Odalisque, Ruppert et Mulot, Bastien Vivès, 2012

La Grande Odalisque 2012, 2015 NED: De grote odalisk, Olympia, Vrije vlucht 2013, 2015

Voleurs de Carthage (dessins Tanquerelle) 2013, 2014

Lune l'envers, Blutch, 2014

Tuniques Bleues (Les), Blutch 2016

Liaisons Dangereuses - Préliminaires 2017 NED: Dangerous Liaisons - hoe het begon, Ballon 2018

Opération Copperhead, Jean Harambat, 2017

Les Grands Espaces, Catherine Meurisse, 2018

Intégrale Les Chats du Louvre, Taiyō Matsumoto, 2018

Charlotte Impératrice, Fabien Nury (scénario), Matthieu Bonhomme (dessin), 2018 NED: Keizerin Charlotte, Blloan 2019

Saint Rose - À la recherche du dessin ultime, Hugues Micol, Futuropolis, 2019

Le Loup, scénario et dessin de Jean-Marc Rochette, Casterman, 2019 NED: De Wolf, Casterman 2020

Atom Agency 2020 NED: Atom Agency, Kleine Kever, Dupuis 2021

La Jeune Femme et la Mer, Catherine Meurisse, 2021

Le Ministre et La Joconde, Franck Bourgeron, Hervé Bourhis (scénario) - Hervé Tanquerelle (dessin), Casterman, 2022

GunMen of the West, 2023

Alfabetische lijst

Art du chevalement (L') 2013

Atom Agency 2020

Belleville Story 2010, 2011

Big Foot 2007, 2008

Blake et Mortimer (Les Aventures de) 2020

C.R.A.S.H 2016

Cairn - Le miroir des eaux 1994, 1995

Chant des Stryges (Le) 1997, 2000

Charlotte Impératrice 2018

Chroniques de la Lune Noire 1991, 2012

Cinéramdam 2021

Clients d'Avrenos (Les) 2025

Croix de Cazenac (La), 1999, 2000

Diavolo le solennel 1991

Dinosaur Bop 1993

Enfant de salaud 2025

Fils de l'Ursari (Le) 2019

Grande Odalisque (La) 2012, 2015

Grands espaces (Les) 2018

Groenland Vertigo 2017

Guerre des Boutons (La) (Soleilhac) 2011

GunMen of the West, 2023

Hermiston 2011

Jeune femme et la mer (La) 2021

Labyrinthes (Le Tendre/Dieter/Pendanx) 1993, 1996

Landais volant (Le) 2009, 2015

Liaisons Dangereuses - Préliminaires 2017

Lionne (La) (Hess/Mattiussi) 2012, 2013

Loup (Le) 2019

Lune l'envers 2014

Lutins (Les) 1996, 1997

Magus 2009

Marie en plastique (La) 2007

Maître Rouge (Le) 2006

Ministre & la Joconde (Le) 2022

Moon (Pomès) 2022

Oliver Twist (Dauvillier/Deloye) 2007, 2011

Opération Copperhead 2017

Paci 2014, 2015

Parisiens (Les) 2006

Petit rien tout neuf avec un ventre jaune (Le) 2009

Plumes (Les) 2010, 2012

Reich (Das) 1997

République d'après l'œuvre de Platon (La) 202

Rêve de Jérusalem (Le) 2008

Saint Rose - A la recherche du dessin ultime 2019

Survivre chez soi 2021

Svoboda! 2011,2012

Tartarin de Tarascon (Les aventures prodigieuses de) 2009, 2010

Technique du périnée (La) 2014

Terre verte (La) 2025

Tif et Tondu, L'Antiquaire Sauvage (Roman ) Blutch Scénario: Robber, 2020

Tuniques Bleues (Les) 2016

Un autre Toulon 2024

Un enterrement de vie de jeune fille 2008

Une vie: Winston Smith (1903-1984), la biographie retrouvée 2015, 2019

Voleurs de Carthage (dessins Tanquerelle) 2013, 2014

Voyages de Takuan (Les) 1995, 1996

Wendigo1998

Île au poulailler (L') 2009, 2010

Blake en Mortimer (Diverse) 2020

Lobo (O) 2024

X-Factor Vol.1 (1986) 1993

Andere samenwerkingen

Chroniques de la Lune Noire 1991,2006 (Lettrage)

Ironwolf 1993 (Lettrage)

Le Transperceneige 2019 (Couverture)

Full name

Isabelle Merlet

Born

Mulhouse, 7 oktober 1967

Nationality

French