Melville vertrok op 3 januari 1841 met de walvisvaarder Acushnet voor een reis die bijna zes maanden zou duren. Hij sliep met zo'n twintig anderen in het vooronder; Kapitein Valentine Pease, de stuurlieden en de bekwame mannen sliepen in het achterschip.
Op 15 april rondde de Acushnet Kaap Hoorn en voer naar de Stille Zuidzee.
Op 25 september 1841 meldde het schip van Melville dat het 600 vaten olie had aan een andere walvisvaarder, en in oktober 700 vaten. Op 27 december was de Acushnet bij Kaap Blanco, voor de kust van Ecuador. Begin januari 1842 naderde het schip de Galápagoseilanden vanuit het zuidoosten. Van 13 februari tot 7 mei werden zeven waarnemingen van potvissen geregistreerd, maar geen enkele werd gedood. Van begin mei tot begin juni ging de Acushnet verder op jacht in samenwerking met de Columbus van New Bedford, die ook brieven van Melville's schip aannam toen het huiswaarts keerde. Op 23 juni 1842 bereikte de Acushnet de Marquesas-eilanden en ging voor anker bij Nuku Hiva.
Melville en zijn scheepsmaat Richard Tobias Greene ("Toby”), die het harde leven zat waren, sprongen van boord in de baai van Nuku Hiva. Melville's eerste boek, Typee (1846), is gebaseerd op zijn verblijf in de Taipi-vallei. Rond half augustus had Melville het eiland verlaten aan boord van de Australische walvisvaarder Lucy Ann, op weg naar Tahiti, waar hij deelnam aan een muiterij en korte tijd gevangen werd gezet. In oktober ontsnapten hij uit Tahiti naar Eimeo (“Omoo" in Tahitiaans). Daarna bracht hij een maand door als strandjutter en stak uiteindelijk over naar Moorea.
Deze ervaringen gebruikte hij uit voor zijn boek Omoo, het vervolg op Typee. In november kreeg hij een contract als zeeman op de Nantucket-walvisvaarder Charles & Henry voor een cruise van zes maanden (november 1842 - april 1843), en werd in mei 1843 ontslagen in Lahaina, Maui, op de Hawaiiaanse eilanden.
In het voorwoord voor Omoo beweerde Melville dat het boek autobiografisch was, geschreven "uit eenvoudige herinnering" van enkele van zijn ervaringen in de Stille Oceaan in de jaren 1840. Maar de geleerde Charles Roberts Anderson, werkzaam aan het eind van de jaren dertig, ontdekte dat Melville niet simpelweg op zijn geheugen had vertrouwd en onthulde vervolgens een schat aan andere bronnen waaruit hij putte bij het schrijven van het boek.
Later maakte Melville-geleerde Harrison Hayford een gedetailleerde studie van deze bronnen en vatte in de inleiding van een editie van Omoo uit 1969 de praktijk van de auteur samen, waaruit bleek dat dit een herhaling was van een proces dat eerder in Typee werd gebruikt: '
Hij had feiten veranderd en data, ware gebeurtenissen vermengt met materiaal uit boeken;.Hij pleegde niet louter plagiaat, want hij had de passages die hij zich had toegeëigend altijd herschreven en bijna altijd verbeterd.
