Arno [BEL] music catalogue

54 items

Arnaud Charles Ernest Hintjens better known by his stage name "Arno", is a Belgian rock singer, who interprets songs in French, sometimes in English, Dutch and sporadically also in the Ostend dialect. More

Arnaud Charles Ernest Hintjens, better known by his stage name "Arno", is a Belgian rock singer who performs songs in French, sometimes in English, Dutch and sporadically also in the Ostend dialect.

Arno grew up in a left-leaning, middle-class family in Ostend. He initially chose to become a chef, but in his younger years, he was primarily interested in music. Blues records imported from England particularly inspired him.

As a harmonica player, he collaborated with musicians from the Ostend rock scene before joining his first "real" group, "Freckle Face," around 1970, led by singer/bassist Paul Vandencasteele and guitarist Paul Decoutere. Arno sang sporadically at the time, usually limiting himself to harmonica solos. "Freckle Face" made an album of extended blues-rock songs, but enjoyed more success on stage than in record stores.

In 1972, Arno and Decoutere continued as a duo under the name "Tjens Couter." The group alternated blues numbers with forays into tango and reggae. After their debut album "Who Cares," "Tjens Couter" grew from a duo to a quintet, and their musical direction shifted to pub rock. A second album followed. In 1978, Arno and Decoutere appeared in the film "Le concert d'un homme seul."

Their big breakthrough didn't come until 1980, with the group "TC Matic," a group that initially had 80 percent of the same lineup as "Tjens Couter." The group released four albums, toured Europe, and scored a few hits, including "Oh la la la." "Que pasa" and "Putain, putain" have also become classics and are a regular part of Arno's live set. Six years later, "TC Matic" called it a day.

Arno decided to go solo. In 1986, he released his solo debut under the title "Arno." "Cold Sweat" became a modest hit from it. Arno went solo for this album. He was able to call upon several former TC Matic members. Serge Feys, who would also produce many other Arno CDs, acted as producer and keyboardist. Guitarist Jean-Marie Aerts was also present and would remain part of Arno's regular backing band for many years to come. Overall, Arno was a decent CD, with many funk and blues influences and primarily English lyrics. On his subsequent albums, Arno would occasionally sing in French as well, but English was clearly more prominent. (French songs would only become dominant with the 1995 release "Arno à la Française.")

While Arno was still finding his own identity on his eponymous debut album (two fully instrumental and two almost-instrumental tracks), he emerged much more confidently with "Ratata." Tracks like "Bathroom Singer," the hard-hitting "Black Doll," and the Jacques Brel cover "Le Bon Dieu" became live favorites.

Arno was also a sought-after typewriter in the cinema.

Before all the unplugged trends, he embodied pure rock with Roland in the side project "Charles et les Lulus" in 1990-1991. His lifestyle didn't become any less rock 'n' roll either. In 1992, he covered the Adamo hit "Les filles du bord de mer." His breakthrough with a wider audience continued with his fourth album, "Idiots Savants," which was well-received by the press and went gold.

In 1995, "Arno à la Française" was released. One cover on that album stands out: Leo Ferré's "Comme à Ostende." This entirely French-language album marked his definitive breakthrough in France. From that moment on, French chansons became as important a component of his music as rock, tango, and blues.

In 1995, together with Jan Decleir, he played the role of the homosexual rescuer Harry in the film "Camping Cosmos" (1996) by Jan Bucquoy, which is set in Westende.

In 1997, Arno released his first album in the United States. It was a compilation, combined with a live concert recording. In 1999, Arno turned fifty. He released his sixth solo album, which is also his 23rd album under various names and formations. A "best of" album was released in 2000.

In 2002, "Arno Charles Ernest" was released, a reference to his grandfather; in 2004, "French Bazaar" followed. At the end of September 2004, Arno began his new solo tour, which included two concerts in Vietnam. His main musical partners over the years have been guitarists Jean-Marie Aerts (also in TC Matic) and Geoffrey Burton, Rudy Cloet (drummer), and keyboardists Ad Cominotto and Serge Feys (also formerly of TC Matic).

On October 1, 2006, he organized the 0110 concerts with Tom Barman and Sioen. His next album, "Jus de Box," was released in January 2007. In the summer of 2009, he was the featured musical guest at "Theater aan Zee."

In 2015, he played the character "Alain" in the film Préjudice.

In 2017 and 2018 he performed with Tjens Matic (a contraction of Tjens Couter and TCMatic), where he mainly played heavier rock records.
In November 2019, he was diagnosed with pancreatic cancer and subsequently cancelled part of his spring tour. In July 2020, a few months after surgery, he returned to the stage at Rock Werchter Zomerbar, but the planned tour for late 2021 had to be cancelled again.

In May 2021, he released the album Vivre, featuring mainly piano covers of his songs, in collaboration with French pianist Sofiane Pamart.
After a mandatory hiatus due to health problems, he gave a live concert for Radio 1 in January 2022. Several more concerts followed in February 2022 at the AB in Brussels and the Kursaal in Ostend. The last planned concert in March 2022 was canceled.

In March 2022, Arno worked on a final album, for the first time with his brother Peter and son Felix, as well as bassist and co-producer Mirko Banovic. The album "Opex" was released posthumously on September 30, 2022, and reached number one on the Ultratop charts in early October. The first single from it, "La Vérité," was released on June 8, 2022. Arno was involved with music until the end of his life.

Arno passed away on April 23, 2022 in Brussels. His ashes were scattered in the North Sea on May 14.

Automatic translation Click here for the original text

Hide original text

Arnaud Charles Ernest Hintjens beter bekend onder zijn artiestennaam "Arno", is een Belgische rockzanger, die liedjes vertolkt in het Frans, soms in het Engels, Nederlands en sporadisch ook in het Oostends dialect.

Arno groeide op in een Oostends, politiek links georiënteerd middenklassengezin. Hij koos aanvankelijk voor het beroep van kok, maar was in zijn jonge jaren vooral geïnteresseerd in muziek. Vooral uit Engeland geïmporteerde bluesplaten inspireerden hem.

Als mondharmonicaspeler werkte hij samen met muzikanten uit de Oostendse rockscene vooraleer hij rond 1970 in zijn eerste "echte" groep belandde, "Freckle Face", geleid door zanger/bassist Paul Vandencasteele en gitarist Paul Decoutere. Arno zong destijds sporadisch en beperkte zich meestal tot solo's op de mondharmonica. "Freckle Face" maakte een plaat met uitgesponnen bluesrocknummers, maar had op het podium meer succes dan in de platenwinkel.

In 1972 gingen Arno en Decoutere verder als duo onder de naam "Tjens Couter". De groep wisselde bluesnummers af met uitstapjes richting tango en reggae. Na de debuutplaat "Who Cares" groeide "Tjens Couter" van een duo naar een kwintet en werd de muzikale koers verlegd naar pubrock. Een tweede album volgde. In 1978 waren Arno en Decoutere te zien in de film "Le concert d'un homme seul".

Pas in 1980 kwam de grote doorbraak met de groep "T.C. Matic", een groep die aanvankelijk voor 80 procent dezelfde samenstelling had als "Tjens Couter". De groep maakte vier albums, ging op tournee door Europa en scoorde een paar hits, waaronder "Oh la la la". Ook "Que pasa" en "Putain, putain" zijn uitgegroeid tot klassiekers, die steevast deel uitmaken van Arno's liveset. Zes jaar later hield "T.C. Matic" het voor bekeken.

Arno besloot het solo te wagen. Hij bracht in 1986 zijn solodebuut uit onder de titel "Arno". "Cold Sweat" is daaruit een bescheiden hit geweest. Arno ging voor dit album solo. Hij kon toch een beroep doen verscheidene ex-TC Matic leden. Serge Feys, die ook vele andere Arno CD's zou produceren, trad op als producent en als toetsenist (keyboards). Ook gitarist Jean-Marie Aerts was van de partij en zou nog jaren deel blijven uitmaken van Arno's vaste begeleidingsband. In het geheel was Arno een behoorlijke CD, met veel funk en blues invloeden en vooral Engelstalige teksten. Ook op zijn volgende albums zou Arno soms in het Frans zingen, maar het Engels was duidelijk prominenter aanwezig. (Franse nummers zouden pas een overwicht krijgen vanaf het in 1995 verschenen "Arno à la Française".)

Terwijl Arno op zijn gelijknamige debuutalbum nog wat een eigen gezicht aan het zoeken was (twee volledige instrumentals en twee haast instrumentale nummers), trad hij met "Ratata" veel zelfverzekerder naar buiten. Nummers als "Bathroom Singer", het snoeiharde "Black Doll" en de Jacques Brel-cover "Le Bon Dieu" werden live favorieten.

Ook in de cinema was Arno een gevraagd typeschrijver.

Vóór alle unplugged-trends belichaamde hij samen met Roland in 1990-1991 de pure rock in het zijproject "Charles et les Lulus". Ook zijn levensstijl werd er niet minder rock-'n'-roll op. In 1992 coverde hij de Adamo-hit "Les filles du bord de mer". Zijn doorbraak bij het bredere publiek ging verder met zijn vierde album "Idiots Savants", dat goed ontvangen werd door de pers. Het album haalde goud.

In 1995 kwam "Arno à la Française" uit. Eén cover springt er op dat album uit, namelijk "Comme à Ostende" van Leo Ferré. Met deze geheel Franstalige plaat brak hij definitief door in Frankrijk. Franse chansons zijn vanaf dat moment een even belangrijk bestanddeel van zijn muziek als rock, tango en blues.

Samen met Jan Decleir speelde hij in 1995 de rol van de homoseksuele redder Harry in de film "Camping Cosmos" (1996) van Jan Bucquoy die zich te Westende afspeelt.

In 1997 bracht Arno voor het eerst een album uit in de Verenigde Staten. Het was een compilatie, in combinatie met de registratie van een live-concert. In 1999 werd Arno vijftig jaar. Hij bracht zijn zesde soloalbum uit, dat meteen ook zijn 23ste album is onder diverse namen en formaties. Een 'best of' kwam uit in 2000.

In 2002 kwam "Arno Charles Ernest" uit, een referentie naar zijn grootvader; in 2004 volgde "French Bazaar". Eind september 2004 startte Arno zijn nieuwe solotoer met onder andere twee concerten in Vietnam. Zijn voornaamste muzikale partners door de jaren heen zijn de gitaristen Jean-Marie Aerts (ook in T.C. Matic) en Geoffrey Burton, Rudy Cloet (drummer) en de toetsenisten Ad Cominotto en Serge Feys (eveneens ex-T.C. Matic).

Op 1 oktober 2006 organiseerde hij samen met Tom Barman en Sioen de 0110-concerten. Zijn volgende album, "Jus de Box" verscheen in januari 2007. In de zomer van 2009 was hij de centrale gast muziek op "Theater aan Zee".

In 2015 vertolkte hij het personage "Alain" in de film Préjudice.

In 2017 en 2018 trad hij op met Tjens Matic (samentrekking van Tjens Couter en T.C.Matic) waarbij voornamelijk de hevigere rockplaten gespeeld werden.

In november 2019 kreeg hij te horen aan pancreaskanker te lijden en hij annuleerde vervolgens een deel van zijn lentetournee.In juli 2020, enkele maanden na te zijn geopereerd, keerde hij terug op het podium tijdens Rock Werchter Zomerbar, maar de voorziene tournee van eind 2021 moest toch weer geannuleerd worden.

In mei 2021 bracht hij het album Vivre uit, met voornamelijk pianocovers van zijn nummers, in samenwerking met de Franse pianist Sofiane Pamart.

Na een verplichte pauze wegens zijn gezondheidsproblemen gaf hij in januari 2022 een live concert voor Radio 1. Er volgden in februari 2022 nog enkele concerten in de AB in Brussel en in het Kursaal Oostende. Het laatste geplande concert in maart 2022 werd geannuleerd.

In maart 2022 werkte Arno nog aan een laatste plaat, voor het eerst samen met zijn broer Peter en zoon Felix, en o.a. met bassist en co-producer Mirko Banovic.Het album Opex werd postuum uitgebracht op 30 september 2022, en stond begin oktober op één in de Ultratop. Op 8 juni 2022 verscheen de eerste single hieruit, La Vérité Tot op het laatst van zijn leven was Arno met muziek bezig.

Arno overleed op 23 april 2022 in Brussel.ijn as werd op 14 mei uitgestrooid in de Noordzee.

Full name

Arno [BEL]

Born

Oostende, 21 mei 1949

Nationality

Belgium

Automatic translation Click here for the original text

Hide original text

Ook in de cinema was Arno een gevraagd typeschrijver.

Samen met Jan Decleir speelde hij in 1995 de rol van de homoseksuele redder Harry in de film "Camping Cosmos" (1996) van Jan Bucquoy die zich te Westende afspeelt.

In 2015 vertolkte hij het personage "Alain" in de film Préjudice.

Arno overleed op 23 april 2022 in Brussel.ijn as werd op 14 mei uitgestrooid in de Noordzee.

Deceased

Brussel , 23 april 2022

Particular profession

singer

Number of vinyl records and cds

Number of related items

Oldest item

Arno (1986)