Billy Bragg music catalogue

43 items

Steven William ('Billy') Bragg is an English singer and songwriter who debuted in 1983 with the album "Life's a riot with spy vs. spy". More

Steven William ("Billy") Bragg is an English singer and songwriter who debuted in 1983 with the album "Life's a riot with spy vs. spy". His repertoire moves on the border of folk and punk. He usually performs solo, accompanying himself in punk tradition on a cheap electric guitar. In addition to witty romantic songs about life and love, Bragg also regularly writes protest songs. He considers himself a socialist.

Billy grew up in Barking, near London. Together with lifelong soul mate Wiggy, he learned to play the guitar at an early age by imitating Ron Wood from "The Faces". During the punk wave, Billy and Wiggy formed the band "Riff Raff", which released a few unsuccessful singles. After the breakup of "Riff Raff", Bragg served in the British Army for a blue Monday. He then devoted all his energy to a solo career in music. Because an unknown band usually manages to attract more audiences to a performance than an unknown solo artist, he was sometimes announced under the band name "Spy vs. spy" (after a comic strip in the magazine Mad.) The title of his first (mini) album "Life's a riot with spy vs. spy" recalls this.

Possibly because of Bragg's no-words-but-deeds mentality, his popularity steadily increased. He landed his first record deal by posing as a television repairman so that he could speak to the manager in charge in person. When disc jockey John Peel mentioned that he was hungry during a broadcast, Bragg rushed to the radio studio to offer Peel a snack while promoting his record. He also spent his time in an endless line of performances across England, including regular benefit appearances for striking miners and other political campaigns.

Cover versions of his songs by Kirsty MacColl (A new England) and Paul Young (The man in the iron mask) brought awareness to a wider audience. After "Life's a riot..." Bragg releases two more albums and various EPs on which mainly his voice and guitar can be heard, now and then supplemented with a trumpet or organ part. On "Workers Playtime" (1988) and "Don't Try This at Home" (1991) he is accompanied by a band.

From 1992 to 1996, Bragg interrupted his career to devote himself to fatherhood. This experience is extensively discussed on the album "William Bloke" (1996). Subsequently, at the request of Woody Guthrie's daughter Nora, he devoted himself to putting to music the texts left behind by this folk legend, who died in 1967. The material was released in collaboration with the American band "Wilco" on the records "Mermaid Avenue" (1998) and "Mermaid Avenue II" (2000). This is what the documentary "Man in the Sand" is about. The collaboration within this combination, conceived by a record company, was extremely difficult. Bragg therefore formed the band "The Blokes" to promote the albums. With "The Blokes" he then released an album of his own material in 2002, "England, Half English". From 2003 Billy Bragg could be admired again regularly with solo performances. He also talked a documentary about the life of Woody Guthrie ('This machine kills fascists') together.

2006 saw re-issues of all Bragg's records, accompanied by B-sides and demos. These box sets also include DVDs of live performances, including some behind the Iron Curtain, where Billy was welcomed thanks to his outspoken socialism. In March 2008 a new record was released entitled "Mr Love & Justice".

Automatic translation Click here for the original text

Hide original text

Steven William ('Billy') Bragg is een Engelse zanger en liedjesschrijver die in 1983 debuteerde met het album "Life's a riot with spy vs. spy". Zijn repertoire beweegt zich op de grens van folk en punk. Meestal treedt hij solo op, zichzelf in punktraditie begeleidend op een goedkope elektrische gitaar. Naast geestig-romantische liedjes over het leven en de liefde schrijft Bragg ook regelmatig protestsongs. Hij beschouwt zich als socialist.

Billy groeide op in Barking, nabij Londen. Samen met levenslange boezemvriend Wiggy leerde hij op jeugdige leeftijd gitaarspelen door Ron Wood van "The Faces" na te doen. Tijdens de punkgolf richtten Billy en Wiggy de band "Riff Raff" op, die een paar onsuccesvolle singles uitbracht. Na het uiteenvallen van "Riff Raff" diende Bragg een blauwe maandag in het Britse leger. Daarna stak hij al zijn energie in een solocarrière in de muziek. Omdat een onbekende band doorgaans meer publiek naar een optreden weet te lokken dan een onbekende soloartiest, liet hij zich soms aankondigen onder de bandnaam "Spy vs. spy" (naar een stripverhaal in het tijdschrift Mad.) De titel van zijn eerste (mini)-album "Life's a riot with spy vs. spy" herinnert hieraan.

Mogelijk door Braggs geen-woorden-maar-dadenmentaliteit nam zijn populariteit gestaag toe. Hij kwam aan zijn eerste platencontract door zich voor te doen als televisiereparateur, zodat hij de verantwoordelijk manager persoonlijk kon spreken. Toen diskjockey John Peel tijdens een uitzending vermeldde dat hij honger had, haastte Bragg zich naar de radiostudio om Peel een snack aan te bieden en tegelijk zijn plaat onder de aandacht te brengen. Verder stak hij zijn tijd in een eindeloze rij optredens in heel Engeland, waaronder regelmatige benefietoptredens voor stakende mijnwerkers en andere politieke acties.

Coverversies van zijn liedjes door Kirsty MacColl (A new England) en Paul Young (The man in the iron mask) zorgden voor bekendheid bij een breder publiek. Bragg brengt na "Life's a riot..." nog twee albums en diverse EP's uit waarop voornamelijk zijn stem en gitaar te horen zijn, nu en dan aangevuld met een trompet- of orgelpartij. Op "Workers playtime" (1988) en "Don't try this at home" (1991) wordt hij begeleid door een band.

Van 1992 tot 1996 onderbrak Bragg zijn carrière om zich aan het vaderschap te wijden. Op het album "William Bloke" (1996) komt deze ervaring ruimschoots aan bod. Vervolgens ging hij zich op verzoek van Woody Guthries dochter Nora wijden aan het op muziek zetten van nagelaten teksten van deze in 1967 overleden folklegende. Het materiaal werd in samenwerking met de Amerikaanse band "Wilco" op de platen "Mermaid Avenue" (1998) en "Mermaid Avenue II" (2000) uitgebracht. Hierover gaat de documentaire "Man in the Sand". De samenwerking binnen deze door een platenmaatschappij bedachte combinatie verliep buitengewoon stroef. Bragg richtte daarom de band "The Blokes" op om promotie voor de albums te maken. Met "The Blokes" bracht hij vervolgens in 2002 een album met eigen materiaal uit, "England, Half English". Vanaf 2003 was Billy Bragg weer regelmatig met solo-optredens te bewonderen. Hij praatte daarnaast een documentaire over het leven van Woody Guthrie ('This machine kills fascists') aan elkaar.

In 2006 verschenen re-issues van alle platen van Bragg, vergezeld door B-kanten en demo's. Deze boxsets bevatten ook DVD's met live-optredens, waaronder enkele achter het IJzeren Gordijn, waar Billy dankzij zijn uitgesproken socialisme welkom was. In maart 2008 kwam een nieuwe plaat uit, getiteld "Mr Love & Justice".

Full name

Billy Bragg

Born

Barking, 20 december 1957

Number of vinyl records and cds

Number of related items

Oldest item

Life's a riot with spy vs spy (1983)