Patrick Bruel music catalogue

47 items

Patrick Bruel is a French singer and actor of Jewish descent. More

Patrick Bruel is a French singer and actor of Jewish descent.

His parents were Jewish Berbers, from Tlemcen. His father disappeared when Patrick was three years old. Together with his mother he went to Argenteuil, a suburb of Paris. His great passion was football and at that time his great example was Johan Cruijff. His mother convinced him that he still needed a good background and he got his DEUG (Diplôme d'Etudes Universitaires Générales) in English.

In 1978 he worked as a GO (Gentil Organiser) at "Club Med" organizing and participating in talent shows. He was heard by someone from Barclay, who had him make a single: "Vide" and on the back "Jusqu'au bout" . It was not a breakthrough.

In 1979, he had his first film role in director Alexandre Arcady 's "Le coup de Sirocco" . It was a small part, but he got the hang of it.

To catch his breath and decide what he ultimately wanted to do, he left for New York. Initially to follow his then girlfriend, but the two planned weeks eventually became two years. He got to know Gérard Presgurvic, with whom he wrote the song "Marre de cette nana-là" .

Back in France, he was offered several film roles and he focused more on writing lyrics. In 1987 he was on stage in "Olympia" for a number of concerts. Although they were well attended, it was still not a breakthrough. That breakthrough eventually came with the album "Alors Regarde" . It contains songs such as "Place des Grands Hommes" and the later re-released "Casser la Voix" , which became known far beyond the borders of France. The tour after the album "Alors Regarde" was a resounding success and the Bruel phenomenon seemed to be born.

In France, in the early 1990s, there was talk of the "Generation Bruel". He was praised for being young enough to talk to the young and old enough to talk to the adults. Above all, he seemed to be a girl idol and he adorned the wall on many posters in many a teenage room. During his concerts, many girls faint, which can be seen on the recording of the 1990-1991 tour. Later Bruel performed at the "Palais Omnisports" de Paris-Bercy.

In addition to romantic songs, Bruel also sings about matters in politics with which he does not agree and he makes a case for it. On June 21, 1995, he refused to perform in Toulon because the mayor was a member of the Front National. The foreman of the FN, Jean-Marie Le Pen, attacked him publicly about this. Earlier, in 1990, Bruel performed during "SOS Racisme". He also led the way at demonstrations, such as against the "Loi Debré" in 1998, with, among others, Emanuelle Béart. Bruel supports many charities. He performs at benefit concerts against cancer, AIDS and has cooperated in a humanitarian campaign for Somalia. Together with other artists, such as Pascal Obispo and Jean-Jacques Goldman, he is part of the group "Les Enfoirés" and has been on stage for the restos du coeur for years, to raise money for the homeless . In December 2013, he is the presenter of the French television program "Telethon", which raises money to fund research to combat muscle diseases. To promote this will be released "Un Arc en Ciel" , which he previously wrote with Amanda Sthers . He sings this with Marina Russo, who has a muscle disease, and the French singers Cali and Bénabar. iTunes is supporting this promotion free of charge for the very first time.

In 2002 Bruel wrote the song "Il Faut du Temps" for the Eurovision Song Contest together with Rick Allison and Marie-Florence Gros. It was performed by Sandrine François and she took fifth place.

Bruel plays poker at a high level and has been featured on several poker instructional DVDs.

In September 2004 he married the writer Amanda Maruani, who was more than 20 years younger. Together they have two sons Oscar (2003) and Léon (2005).

Patrick Bruel is often a guest in the French program "Star Académy". He performs with unknown artists and gives them tips and advice. He is also producer of a number of artists (Julie Reins, Domino, Carrapicho) who work under his own record label "Rendez-vous musique/14 Productions".

Automatic translation Click here for the original text

Hide original text

Patrick Bruel is een Frans zanger en acteur van Joodse komaf.

Zijn ouders waren joodse Berbers, uit Tlemcen. Zijn vader verdween toen Patrick drie jaar oud was. Samen met zijn moeder ging hij naar Argenteuil, een voorstad van Parijs. Zijn grote passie was voetbal en in die tijd was zijn grote voorbeeld Johan Cruijff. Zijn moeder overtuigde hem dat hij toch een goede achtergrond nodig had en hij haalde zijn DEUG (Diplôme d'Etudes Universitaires Générales) in Engels.

In 1978 werkte hij als G.O. (Gentil Organisateur) bij "Club Med" en hij organiseerde er talentenjachten en deed er zelf ook aan mee. Hij werd gehoord door iemand van Barclay, die hem een single liet maken: "Vide" en op de achterkant "Jusqu'au bout". Het werd geen doorbraak.

In 1979 speelde hij zijn eerste filmrol in "Le coup de Sirocco" van regisseur Alexandre Arcady. Het was een kleine rol, maar hij had de smaak te pakken.

Om een beetje op adem te komen en om te beslissen wat hij uiteindelijk wilde doen, vertrok hij naar New York. In eerste instantie om zijn toenmalige vriendin na te reizen, maar de twee geplande weken werden uiteindelijk twee jaar. Hij leerde Gérard Presgurvic kennen, met wie hij het nummer "Marre de cette nana-là" schreef.

Terug in Frankrijk kreeg hij verschillende filmrollen aangeboden en hij richtte zich meer op het schrijven van teksten. In 1987 stond hij in "Olympia" op de planken voor een aantal concerten. Hoewel ze goed bezocht werden, was het nog steeds geen doorbraak. Die doorbraak kwam uiteindelijk met het album "Alors Regarde". Daarop staan nummers als "Place des Grands Hommes" en het later nogmaals uitgebrachte "Casser la Voix", dat ver buiten de grenzen van Frankrijk bekend werd. De tour na het album "Alors Regarde" was een doorslaand succes en het fenomeen Bruel leek geboren te zijn.

In Frankrijk werd in het begin van de jaren negentig gesproken over de "Generatie Bruel". Hij werd er om geprezen dat hij jong genoeg was om de jongeren aan te spreken en oud genoeg om met de volwassenen mee te praten. Bovenal leek hij een meisjesidool te zijn en op vele posters in menige tienerkamer sierde hij de muur. Tijdens zijn concerten vallen veel meisjes flauw, wat te zien is op de registratie van de tour 1990-1991. Later trad Bruel nog op in het "Palais Omnisports" de Paris-Bercy.

Naast romantische liedjes zingt Bruel ook over zaken in de politiek waar hij het niet mee eens is en maakt hij zich daar sterk voor. Op 21 juni 1995 weigerde hij in Toulon op te treden omdat de burgemeester lid was van het Front National. De voorman van het FN, Jean-Marie Le Pen, viel hem hierover publiekelijk aan. Eerder, in 1990, trad Bruel op tijdens "SOS Racisme". Ook bij demonstraties, zoals tegen de "Loi Debré" in 1998, liep hij vooraan met onder andere Emanuelle Béart. Bruel steunt vele goede doelen. Hij treedt op tijdens benefietconcerten tegen kanker, aids en verleende zijn medewerking aan een humanitaire actie voor Somalië. Samen met andere artiesten, zoals Pascal Obispo en Jean-Jacques Goldman maakt hij deel uit van de groep "Les Enfoirés" en staat in dat kader al jaren op het podium voor de restos du coeur, om geld in te zamelen voor dak- en thuislozen. In december 2013 is hij de presentator van het Franse televisieprogramma "Telethon", dat geld inzamelt om onderzoek te bekostigen om spierziekten tegen te gaan. Om dit te promoten komt "Un Arc en Ciel" uit, dat hij eerder schreef met Amanda Sthers. Dit zingt hij met Marina Russo, die een spierziekte heeft en de Franse zangers Cali en Bénabar. iTunes steunt deze actie voor de allereerste keer kosteloos.

In 2002 schreef Bruel samen met Rick Allison en Marie-Florence Gros het nummer "Il Faut du Temps" voor het Eurovisiesongfestival. Het werd vertolkt door Sandrine François en zij behaalde de vijfde plaats.

Bruel speelt op hoog niveau poker en is te zien op diverse instructie-DVD's voor poker.

In september 2004 trouwde hij met de ruim 20 jaar jongere schrijfster Amanda Maruani. Samen hebben ze twee zonen Oscar (2003) en Léon (2005).

Patrick Bruel is vaak te gast in het Franse programma "Star Académy". Hij treedt op met onbekende artiesten en geeft hun tips en adviezen. Ook is hij producer van een aantal artiesten (Julie Reins, Domino, Carrapicho) die onder zijn eigen platenlabel "Rendez-vous musique/14 Productions" werken.

Full name

Patrick Bruel

Born

Tlemcen (Algerije), 14 mei 1959

Number of vinyl records and cds

Number of related items

Oldest item

Marre de cette nana-là ! (1983)