Vidocq comic book catalogue

122 items

Vidocq is a balloon comic by Hans G. Kresse, published, in colour, in the weekly magazine PEP between 1965 and 1970 and in Eppo Krijg Vervolgd 1986/87. A total of 36, mostly short, stories appeared. More

The main character is based on the historical figure: Eugène-François Vidocq, born on July 24, 1775, in Arras and died on May 11, 1857, in Paris. He was a French adventurer, successively a delinquent and a convict. He managed to escape from prison, became an informant, and later headed the unofficial "security brigade" of the Paris police headquarters, before establishing a private detective agency. He is sometimes considered the "father" of modern criminology.

Born into a bourgeois family, the son of a prosperous baker, he led a turbulent childhood marked by acts of rebellion and crime. He made several spectacular escapes from prison, earning him the respect of both criminals and the authorities. In 1809, during the reign of Napoleon (1804-1815), while imprisoned for another of his crimes, he decided to redeem himself by offering his services to the police. He proposed infiltrating the criminal underworld to obtain information and thus become a valuable informant for the authorities. In 1811, he was appointed head of the Sûreté, a secret police brigade that he transformed into a formidable crime-fighting force. He was responsible for the arrest of hundreds of criminals and the dismantling of the networks of thieves and counterfeiters that plagued the capital. Despite his successes, his position remained precarious, and in 1827 he was forced to resign, a victim of internal rivalries and the distrust of high officials.

After his discharge, he reinvented himself by founding the very first private detective agency, the "Bureau des Renseignements," in 1833. He continued to use advanced methods, such as ballistic analysis and fingerprinting, long before these techniques were formalized by the police. However, his cases are not without controversy, and he is regularly accused of acting outside the law or manipulating evidence to achieve his ends.

The historical Vidocq is a complex character, enveloped in an aura of mystery and controversy. He was married several times, but his personal life was marked by tumultuous relationships and scandals. His career inspired many writers of the time, including Victor Hugo, Honoré de Balzac, and Alexandre Dumas, who saw in him a figure both fascinating and disturbing, torn between genius and duplicity.

The memoirs of Vidocq, chief of the Sûreté police, appeared in 1828 (4 volumes, 1828-1829)
These memoirs are what created the legend of the character. They are not entirely autobiographical. It is generally agreed that several "ghostwriters" (probably Louis-François L'Heir de l'Ain and Émile Morice) wrote and edited much of the work, based on Vidocq's notes. Under the Restoration (1815-1830, the return of the Royal Family), it was common practice to "revise" texts.

Hans G. Kresse owes his reputation primarily to his epic Eric de Noorman, a traditional comic strip with text beneath the pictures. The comic strip Vidocq appeared in PEP from 1965 onwards.

But Kresse also published in PEP before that, creating cover art, illustrating text stories, drawing the last two episodes of Spin & Marty (1964) and a large number of Zorro stories (1964-1965) based on scripts from the Walt Disney Studios. His first "own" comic strip is Vidocq, about a police detective, Eugène François Vidocq (1775-1857), from the Napoleonic era.

In 1828, the "Mémoires de Vidocq, chef de la police de Sûreté, jusqu'en 1827" (Memoirs of Vidocq, Chief of the Police of Sûreté, until 1827) appeared: four volumes, totaling some 1,200 pages. Also published in 1828 was "Les Voleurs," a kind of psychological treatise on criminals, including Vidocq, the master detective who caught many criminals by disguising himself unrecognizably, a legend even in his lifetime.

Kresse would base the documentation on "Napoleon, History and Legend" by Prof. Jacob Presser from 1950, but that can only concern the background of the Napoleonic era; Vidocq himself does not appear in this book.

Vidocq is the archetype of the modern detective. The first true detective story is by Edgar Allan Poe (1809-1849): The Murders in the Rue Morgue (1841), and is already based on Vidocq. The hero, Auguste Dupin, clearly displays Vidocq traits, while the Parisian setting and the solution by deduction betray the hand of the Parisian detective. Many 19th-century writers, including Balzac (with Vautrin) and Victor Hugo (with Jean Valjean), were inspired by Vidocq. Vidocq continued to capture the imagination; in 1967 and 1973, two series about his life ran on French television (the first was also broadcast by the NCRV starting in 1967), while a feature film about Vidocq was released in 1999, starring Gerard Depardieu.

Kresse isn't the only one to have drawn Vidocq. There are other versions as well; in the 1960s, Chénet drew a newspaper comic strip about Vidocq, and during that period, a comic strip was also created for a TV guide (by Galland), while Casterman released an album of Vidocq stories in 1993.

The PEP initially published standalone short stories, usually four pages long, followed by serials. These serials primarily date from the latter period. They are independent stories that follow one another and often form a single story, such as "The Disappeared Chambermaid," "The False Countess," "The Cat's Revenge," and "The Cat Strikes" from 1966. The longest installments are "The Black Lady" and "Lady Melrose" from 1969-1970.

Hans G. Kresse drew and wrote a total of 36, mostly short, stories for the weekly magazine Pep from 1965 to 1987:

V1: The Escape (5 pages) (Pep 45 - 1965)
ALBUM: the adventures of Vidocq and ALBUM: (Oberon 1977): The escape (8 pages)
V2: Vidocq on the loose (4 pages) (Pep 49 - 1965)
V3: His First Arrest (4 pages) (Pep 51 - 1965)
V4: Christmas Bread for a Beggar (4 pages) (Pep 52 - 1965)
V5: The attack (4 pages Pep 3 - 1966) + cover “Vidocq page 18”
V6: The Blackmailer (4 pages) (Pep 5 - 1966)
V7: The Liberator (4 pages) (Pep 9 - 1966)
V8: The Thief's Sword (4 pages) (Pep 10 - 1966)
V9: The Kidnapping (4 pages) (Pep 11 - 1966) + cover 'Vidocq in the Corner, page 18'
V10: The Secret Hiding Place (4 pages) (Pep 13 - 1966)
Vidocq: Dad, Don't Shoot...! (illustrated story with lyrics by Wouter van Elshout) (Pep 17 - 1966)
V11: The Arab (4 pages) (Pep 18 - 1966)
V12: Convicted of Innocent Murder (5 pages) (Pep 19 - 1966)
Vidocq: The Veteran (illustrated story with lyrics by David Walker) (Pep 21 - 1966)
V13: The Sledgehammer (4 pages) (Pep 29 - 1966) (NOT IN ALBUM Vidocq Collected Comics Stories)
V14: The Rats of Paris (4 pages) (Pep 31 - 1966) + cover “Vidocq”
V15: The Missing Chambermaid (4 pages) (Pep 34 - 1966)
V16: The False Countess (4 pages) (Pep 35 - 1966)
V17: The Cat's Revenge (4 pages) (Pep 36 - 1966)
V18: The Cat Strikes (4 pages) (Pep 49 - 1966)
V19: The Christmas Rabbit (4 pages) (Pep 52 - 1966) + cover 'Coco's Christmas PAGE 18' + Vidocq Christmas card on center cover (NOT IN ALBUM Vidocq Collected Comics)
V20: The End of the Cat (4 pages) (Pep 4 - 1967)
V21: The Necklace (4 pages) (Pep 8 - 1967)
V22: Cat Game (4 pages) (Pep 13 - 1967)
V23: The Terror Gang (26 pages) (Pep 40 to 48 - 1967) (Pep 40 - 1967) + cover 'Vidocq'
V24: New adventures of Vidocq (4 pages) (Pep 1 - 1968)
In ALBUM the adventures of Vidocq (Oberon 1977) under the title: The escape (4 pages) Chapter 14
V25: A bottle of rosé (4 pages) (Pep 2 - 1968) + cover 'Vidocq'
V26: Corsican Bibi (4 pages) (Pep 30 - 1968)
V27: The King of the Underworld (12 pages) (Pep 36 to 38 - 1968) + cover 'Vidocq'
V28: The Hatred of the 'Killer' (4 pages) (Pep 39 - 1968)
V29: The Monster of Greed (4 pages) (Pep 40 - 1968)
V30: In the Web of Crime (8 pages) (Pep 42 to 44 - 1968)
(Last story in ALBUM: Vidocq Collected Comics Stories)
V31: The Black Lady (16 pages) (Pep 48 - 1969) + cover 'VIDOCQ and the BLACK LADY'
V32: The Creditor (4 pages) (Pep 52 - 1969)
V33: Lady Melrose (16 pages) (Pep 23 to 30 - 1970) + cover 'Vidocq' (image composition)
V34: Between Two Fires (10 pages) (Eppo To Be Continued 7 - 1986)
V35: The Thief (14 pages) (Eppo To Be Continued 19 - 1986)
V36: The Damned (20 pages) (Eppo To Be Continued 49 - 1987)

Puzzling with Vidocq (Pep 37 and 50 - 1970?
Vidocq on poster on cover (Pep 40 - 1972 to 8 - 1973)

Album releases:

Vidocq Collected Comic Strips (De Geïllustreerde Pers 1970) B/W. Contains 28 stories, 152 pages: V1 to V12, V14 to V18, V20 to V30.

The adventures of Vidocq (Oberon 1977) B/W. Contains 18 stories, 131 pages: V1 to V3, V11, V12, V15 to V18, V20 to V25, V30, V31 and V33.

The Rats of Paris (Oberon 1980) B/W. Contains 15 stories: V4 to V10, V13 + V14, V19, V26 to V29 and V32.

The Doomed (Sjors Uitgaven 1990) B/W: V34 'Between two fires' (10 pages), V35 'The thief' (14 pages) and V36 'The Doomed' (20 pages).

Vidocq - the first detective (Boumaar 1995) Contains 13 stories in COLOR: V1 to V13.

Automatic translation Click here for the original text

Hide original text

Het hoofdpersonage is gebaseerd op de historische figuur: Eugène-François Vidocq, geboren op 24 juli 1775 in Arras en overleden op 11 mei 1857 in Parijs. Hij was een Franse avonturier, achtereenvolgens delinquent en veroordeelde. Hij wist te ontsnappen uit de gevangenis, werd informant en later hoofd van de onofficiële "veiligheidsbrigade" van het hoofdbureau van politie in Parijs en richtte vervolgens een privé-detectivebureau op. Hij wordt wel gezien als de ‘vader’ van de moderne criminologie.

Geboren in een burgerlijk gezin, als zoon van een welvarende bakker, leidde hij een turbulente jeugd gekenmerkt door daden van rebellie en criminaliteit. Hij ontsnapte meerdere malen spectaculair uit de gevangenis, wat hem het respect van zowel de misdadigers als de autoriteiten opleverde. In 1809, tijdens het bewind van Napoléon (1804-1815), terwijl hij weer gevangen zat voor één van zijn misdaden, besloot hij zichzelf te verlossen door zijn diensten aan te bieden aan de politie. Hij stelt voor om in de criminele wereld te infiltreren om informatie te verkrijgen en zo een waardevolle tipgever voor de autoriteiten te worden. In 1811 werd hij benoemd tot hoofd van de Sûreté, een geheime politiebrigade die hij omvormde tot een formidabele misdaadbestrijdingsmacht. Hij is verantwoordelijk voor de arrestatie van honderden criminelen en het ontmantelen van netwerken van dieven en vervalsers die de hoofdstad teisteren. Ondanks zijn successen bleef zijn positie precair, en in 1827 werd hij gedwongen af te treden, het slachtoffer van interne rivaliteit en het wantrouwen van hoge functionarissen.

Na zijn ontslag vond hij zichzelf opnieuw uit door in 1833 het allereerste privé-detectivebureau op te richten, het « Bureau des Renseignements ». Hij bleef geavanceerde methoden gebruiken, zoals ballistische analyse en vingerafdrukken, lang voordat deze technieken door de politie werden geformaliseerd. Zijn zaken zijn echter niet onomstreden, en hij wordt er regelmatig van beschuldigd buiten de wet te handelen of bewijsmateriaal te manipuleren om zijn doeleinden te bereiken.

De historische Vidocq is een complex personage, omgeven door een aura van mysterie en controverse. Hij was verschillende keren getrouwd, maar zijn persoonlijke leven werd gekenmerkt door tumultueuze relaties en schandalen. Zijn carrière inspireerde veel schrijvers uit die tijd, waaronder Victor Hugo, Honoré de Balzac en Alexandre Dumas, die in hem een figuur zagen die zowel fascinerend als verontrustend was, heen en weer geslingerd tussen genialiteit en dubbelhartigheid.

De memoires van Vidocq, hoofd van de politie van Sûreté, verschenen in 1828 (4 delen, 1828-1829)

Deze memoires zijn het die de legende van het personage creëerde. Ze zijn niet geheel autobiografisch. Men is het erover eens dat verschillende “ghostwriters” (waarschijnlijk Louis-François L'Heir de l'Ain en Émile Morice) een groot deel van het werk schreven en bewerkten, gebaseerd op de aantekeningen van Vidocq. Onder de Restauratie (1815-1830, de terugkeer van het Koningshuis) was het gebruikelijk om teksten te ‘herzien”.

Hans G. Kresse dankt zijn reputatie vooral aan zijn epos Eric de Noorman, een traditionele strip met tekst onder de plaatjes. De ballonstrip Vidocq verscheen vanaf 1965 in PEP.

Maar ook daarvoor publiceerde Kresse in PEP, hij maakt voorplaten, illustreert tekstverhalen, tekent de laatste twee afleveringen van Spin & Marty (1964) en een groot aantal Zorro-verhalen (1964-1965) op scenario's van de Walt Disney studios. Zijn eerste 'eigen' ballonstrip is Vidocq, over een politiespeurder Eugène François Vidocq (1775 - 1857) uit de Napoleontische tijd.

In 1828 verschenen de ‘Mémoires de Vidocq, chef de la police de Sûreté, jusqu'en 1827’: vier delen, totaal zo'n 1200 pagina's. In 1828 verscheen nog ‘Les Voleurs’, een soort psychologische verhandeling over misdadigers, waaronder Vidocq, de meesterspeurder, die veel misdadigers pakt door zich onherkenbaar te vermommen, bij zijn leven al een legende.

Kresse zou zich voor de documentatie baseren op ‘Napoleon, historie en legende’ van prof. Jacob Presser uit 1950, maar dat kan alleen de achtergronden van de Napoleontische tijd betreffen, Vidocq zelf komt in dit boek niet voor.

Vidocq is het archetype van de moderne detective. Het eerste echte detective verhaal is van Edgar Allan Poe (1809 - 1849): The murders in the rue Morgue (1841) en is al gebaseerd op Vidocq. De held Auguste Dupin vertoont duidelijke Vidocq-trekjes terwijl de Parijse setting en de oplossing door deductie de hand van de Parijse speurder verraden. Veel 19e eeuwse schrijvers, waaronder Balzac (met Vautrin) en Victor Hugo (met Jean Valjean) laten zich inspireren door Vidocq. Ook daarna spreekt Vidocq tot de verbeelding, in 1967 en 1973 lopen op de Franse tv twee series over zijn leven (de eerste wordt ook door de NCRV vanaf 1967 uitgezonden) terwijl in 1999 een speelfilm over Vidocq uitkomt met Gerard Depardieu in hoofdrol.

Kresse is niet de enige die Vidocq tekende. Er zijn nog andere versies; in de jaren ’60 tekende Chénet een krantenstrip over Vidocq en in die periode werd ook een strip gemaakt voor een tv-gids (van Galland) terwijl Casterman in 1993 nog een album met Vidocq-verhalen uitbrengt..

In de PEP verschenen eerst, losse, korte verhalen, meestal 4 pagina's en later vervolgverhalen. Deze vervolgverhalen dateren vooral uit de laatste periode. Het zijn losse verhalen die elkaar opvolgen en vormen in veel gevallen één verhaal zoals; 't Verdwenen Kamermeisje, De valse Gravin, De wraak van de Kat en De Kat slaat toe uit 1966. De langste episodes zijn De Zwarte Dame en Lady Melrose uit 1969-1970.

Hans G. Kresse tekende en schreef in totaal 36, meestel korte, verhalen voor het weekblad Pep van 1965 tot 1987:

V1: De ontsnapping (5 pagina’s) (Pep 45 - 1965)

ALBUM: de avonturen van Vidocq en ALBUM: (Oberon 1977): De ontsnapping (8 pagina’s)

V2: Vidocq op vrije voeten (4 pagina’s) (Pep 49 - 1965)

V3: Zijn eerste arrestatie (4 pagina’s) (Pep 51 - 1965)

V4: Kerstbrood voor een bedelaar (4 pagina’s) (Pep 52 - 1965)

V5: De aanslag ((4 pagina’s) Pep 3 - 1966) + voorplaat “Vidocq pag 18”

V6: De afperser (4 pagina’s) (Pep 5 - 1966)

V7: De bevrijder (4 pagina’s) (Pep 9 - 1966)

V8: Het zwaard van de dief (4 pagina’s) (Pep 10 - 1966)

V9: De ontvoering (4 pagina’s) (Pep 11 - 1966) + voorplaat ‘Vidocq in het nauw pag. 18’

V10: De geheime bergplaats (4 pagina’s) (Pep 13 - 1966)

Vidocq: Pa, niet schieten...! (geïllustreerd verhaal met tekst van Wouter van Elshout) (Pep 17 - 1966)

V11: De Arabier (4 pagina’s) (Pep 18 - 1966)

V12: Onschuldig veroordeeld (5 pagina’s) (Pep 19 - 1966)

Vidocq: De veteraan (geïllustreerd verhaal met tekst van David Walker) (Pep 21 - 1966)

V13: De Moker (4 pagina’s) (Pep 29 - 1966) (NIET IN ALBUM Vidocq Verzamelde stripverhalen)

V14: De ratten van Parijs (4 pagina’s) (Pep 31 - 1966) + voorplaat “Vidocq”

V15: ’t Verdwenen kamermeisje (4 pagina’s) (Pep 34 - 1966)

V16: De valse gravin (4 pagina’s) (Pep 35 - 1966)

V17: De wraak van de Kat (4 pagina’s) (Pep 36 - 1966)

V18: De Kat slaat toe (4 pagina’s) (Pep 49 - 1966)

V19: Het kerstkonijn (4 pagina’s) (Pep 52 - 1966) + voorplaat ‘Het kerstfeest van Coco PAG. 18’ + Kerstkaart Vidocq op middenplaat (NIET IN ALBUM Vidocq Verzamelde stripverhalen)

V20: Het einde van de Kat (4 pagina’s) (Pep 4 - 1967)

V21: Het Collier (4 pagina’s) (Pep 8 - 1967)

V22: Kattenspel (4 pagina’s) (Pep 13 - 1967)

V23: De terreurbende (26 pagina’s) (Pep 40 t/m 48 - 1967) (Pep 40 - 1967) + voorplaat ‘Vidocq’

V24: Nieuwe avonturen van Vidocq (4 pagina’s) (Pep 1 - 1968)

In ALBUM de avonturen van Vidocq (Oberon 1977) onder de titel: De ontsnapping (4 pagina’s) Hoofdstuk 14

V25: Een fles rosé (4 pagina’s) (Pep 2 - 1968) + voorplaat ‘Vidocq’

V26: Corsicaanse Bibi (4 pagina’s) (Pep 30 - 1968)

V27: De koning van de onderwereld (12 pagina’s) (Pep 36 t/m 38- 1968) + voorplaat ‘Vidocq’

V28: De haat van de ‘Doder’ (4 pagina’s) (Pep 39 - 1968)

V29: Het monster der hebzucht (4 pagina’s) (Pep 40 - 1968)

V30: In het web der misdaad (8 pagina’s) (Pep 42 t/m 44- 1968)

(Laatste verhaal in ALBUM: Vidocq Verzamelde stripverhalen)

V31: De Zwarte Dame (16 pagina’s) (Pep 48 - 1969) + voorplaat ‘VIDOCQ en de ZWARTE DAME'

V32: De schuldeiser (4 pagina’s) (Pep 52 - 1969)

V33: Lady Melrose (16 pagina’s) (Pep 23 t/m 30- 1970) + voorplaat ‘Vidocq’ (beeldsamenstelling)

V34: Tussen twee vuren (10 pagina’s) (Eppo Wordt Vervolgd 7 - 1986)

V35: De dief (14 pagina’s) (Eppo Wordt Vervolgd 19 - 1986)

V36: De gedoemden (20 pagina’s) (Eppo Wordt Vervolgd 49 - 1987)