Robert Surcouf comic book catalogue

60 items

Robert Surcouf, born on 12 December 1773 in Saint-Malo and died on 8 July 1827 in Saint-Servan, was a French privateer, shipowner, landowner and slave trader. More

In 1949, Charlier and Hubinon began a wonderful series about Surcouf's life. The drawings are sublime, and the plot twists are captivating. But it's important to remember that this saga was published in the children's magazine Spirou in the 1950s. Back then, heroes were expected to be paragons of virtue, beyond all doubt. One aspect of Surcouf's life, however, is completely omitted: In his later years, when he managed his trading posts, his activity actually consisted of slave trading, through which he amassed a fortune.

Robert Surcouf went to sea at the age of thirteen. On March 3, 1789, just before the French Revolution broke out, he volunteered on the Aurore, a slave ship bound for Pondicherry, India, and transporting troops to Isle de France (Mauritius). During her next voyage, to collect slaves in the Horn of Africa, the Aurore sank in the Mozambique Channel, drowning 400 enslaved Africans chained in the hold.

Surcouf became the captain of a privateer ship. (The difference between piracy and privateering is that privateering is "legal," as the captain has permission to attack and capture a ship from a country with which they are at war.) He terrorized British and Portuguese merchant ships and warships, not only in European waters but also in the waters around India, earning him the nickname "Tiger of the Seven Seas." He captured more than 40 ships. His activities brought him recognition. He was appointed a member of the Legion of Honor on June 14, 1804, during the French Revolutionary and Napoleonic Wars. He became one of the wealthiest and most powerful shipowners in Saint-Malo and a major landowner.

Career
Surcouf began his naval career as an officer on the ships 'Aurore', 'Courrier d'Afrique', and 'Navigateur'. After rising to the rank of captain, he engaged in illegal slave trading aboard the slave ship 'Créole'. Surcouf then became captain of the merchant ship 'Émilie', with which he plundered merchant ships despite not having a letter of marque.
When Surcouf arrived in Port Louis, the capital of l'Île-de-France, in 1792, he received the news that France was now at war with Great Britain. Because of his previous military training, the local governor assigned him to one of the frigates defending the island.
He attacked British warships and captured several merchant vessels, including the East Indiaman Triton, before returning to Île-de-France (present-day Mauritius between 1715 and 1810), where his plunder was confiscated. Surcouf then returned to France, where he received government prize money. Back in the Indian Ocean, Surcouf became captain of the privateers Clarisse and Confiance, with which he plundered British, American, and Portuguese ships. He captured the East Indiaman Kent on October 7, 1800. Back in France, Surcouf was awarded the Legion of Honor and the noble title of baron by Napoleon.

In 1807, at Napoleon's request, Surcouf re-enlisted in the navy, tasked with continuing to combat the English merchant fleet in the Indian Ocean. At the end of January 1808, he reached Port Louis with a small fleet squadron but achieved little success in the subsequent months in fighting the English. Disillusioned, he left the navy and sailed back to France. When Napoleon was definitively defeated by the Allied powers at the Battle of Waterloo in June 1815, this also marked the end of Surcouf's privateering career.

Back in Saint-Malo, Surcouf sponsored privateers and merchant ships, including slave ships. His privateers conducted campaigns against British trade in the Indian Ocean and the English Channel. The cutter Renard, one of his ships, gained fame for its victory over HMS Alphea on September 9, 1812, when the Alphea exploded after repelling French boarding attempts.

Slave trade
Robert Surcouf participated in the slave trade as a lieutenant on several expeditions, then as a captain, and finally as the owner of a slave ship at the end of his life, despite the ban on this trade in 1815.

Between 1814 and 1827, Surcouf organized over 116 commercial voyages. In 1815, he commissioned the construction of the ship "Africain" to transport captive Africans from Gabon. "Africain" made another slave-trading voyage in 1819. Four other expeditions are also suspected of being slave transports: those of "Marie-Anne" in 1819, "Adolphe" in 1820, and "Victor" and "Adolphe" in 1821, commanded by René Decaen and with Désiré Surcouf as first officer. They claimed to be sailing to Isle Bourbon (now Réunion), but in reality transported slaves to Cuba and Philadelphia.

After the restoration of the Bourbon Royal House in France, Surcouf organised fishing expeditions to Newfoundland and amassed a considerable fortune.

The "King of the Privateers," as Surcouf was often called, died on July 8, 1827, at the age of 53, from a stroke. He was buried in Saint-Malo.

Automatic translation Click here for the original text

Hide original text

Charlier en Hubinon begonnen in 1949 een prachtig serie over het leven Surcouf. De tekeningen zijn subliem en de plot-wendingen zijn meeslepend. Maar het is belangrijk om te onthouden dat deze saga werd gepubliceerd in het jeugdblad Robbedoes/Spirou, in de jaren vijftig. In die tijd werd van de helden verwacht dat ze toonbeelden van deugdzaamheid waren, boven elke twijfel verheven. Eén aspect van Surcouf’s leven is echter volledig weggelaten: In zijn latere jaren, waarin hij zijn handelsposten beheerde, bestond zijn activiteit in feite uit slavenhandel, waarmee hij een fortuin vergaarde.

Robert Surcouf ging op dertienjarige leeftijd naar zee. Op 3 maart 1789, vlak voor de Franse Revolutie uitbrak, meldde hij zich aan als vrijwilliger op de ‘Aurore’, een slavenschip op weg naar Pondicherry in India en vervoerde troepen naar Isle de France (Mauritius). Tijdens haar volgende reis, om slaven te halen in de Hoorn van Afrika, verging de Aurore in het Kanaal van Mozambique, waarbij 400 tot slaaf gemaakte Afrikanen, geketend in het ruim, verdronken.

Surcouf werd kapitein van een kaperschip. (Het verschil tussen piraterij en kapen is dat het bij kapen ‘legaal’ is, omdat de kapitein toestemming heeft om een schip van een land waarmee men in oorlog is aan te vallen en te veroveren). Hij terroriseerde Britse en Portugese koopvaardij- en oorlogsschepen, niet alleen op de Europese wateren, maar ook in de wateren rond India, wat hem de bijnaam "Tijger van de zeven Zeeën” opleverde. Hij veroverde meer dan 40 schepen. Zijn activiteiten brachten hem erkenning. Hij werd, tijdens de Franse Revolutionaire en Napoleontische Oorlogen, op 14 juni 1804 benoemd tot lid van het Legioen van Eer. Hij werd één van de rijkste en machtigste scheepseigenaren in Saint-Malo en een grootgrondbezitter.

Carrière

Surcouf begon zijn maritieme carrière als officier op de schepen ‘Aurore’, ‘Courrier d'Afrique’ en ‘Navigateur’. Nadat hij tot kapitein was opgeklommen, hield hij zich illegaal bezig met slavenhandel aan boord van het slavenschip ‘Créole’. Vervolgens werd Surcouf kapitein van het koopvaardijschip ‘Émilie’, waarmee hij, ondanks het ontbreken van een kaperbrief, handelsschepen plunderde.

Toen Surcouf in 1792 in Port Louis, de hoofdstad van l’Île-de-France aanmeerde, vernam hij het nieuws dat Frankrijk intussen in oorlog was met Groot-Brittannië, waarop hij omwille van zijn vroegere militaire opleiding door de plaatselijke gouverneur ter versterking werd ingedeeld op één van de fregatten die het eiland moesten verdedigen.

Hij viel Britse oorlogsschepen aan en veroverde verschillende koopvaardijschepen, waaronder de Oost-Indiëvaarder ‘Triton’, voordat hij terugkeerde naar het eiland Île de France (naam van het huidige Mauritius tussen 1715 en 1810), waar zijn buit werd geconfisqueerd. Surcouf keerde vervolgens terug naar Frankrijk, waar hij prijzengeld van de overheid ontving. Terug op de Indische Oceaan werd Surcouf kapitein van de kaperschepen ‘Clarisse’ en ‘Confiance’, waarmee hij Britse, Amerikaanse en Portugese schepen plunderde. Hij veroverde de Oost-Indiëvaarder ‘Kent’ op 7 oktober 1800. Terug in Frankrijk werd Surcouf door Napoleon onderscheiden met het “Legioen van Eer” en de adellijke titel van baron.

In 1807 nam Surcouf op vraag van Napoleon opnieuw dienst bij de marine met de opdracht de Engelse handelsvloot in de Indische Oceaan verder te bestrijden. Eind januari 1808 bereikte hij met een klein vlooteskader Port Louis maar boekte de daaropvolgende maanden in de strijd tegen de Engelsen weinig succes. Ontgoocheld verliet hij de marine en zeilde terug naar Frankrijk. Toen in juni 1815 Napoleon definitief werd verslagen door de geallieerde mogendheden in de Slag bij Waterloo, betekende dit meteen ook het einde van Surcouf’s kapersloopbaan.

Terug in Saint Malo sponsorde Surcouf kapers en koopvaardijschepen, waaronder slavenschepen. Zijn kapers voerden campagnes tegen de Britse handel in de Indische Oceaan en het Kanaal. De kotter ‘Renard’, een schip van hem, verwierf faam door haar overwinning op de ‘HMS Alphea’ op 9 september 1812, waarbij de ‘Alphea’ explodeerde nadat ze Franse pogingen tot enteren had afgeslagen.

Slavenhandel

Robert Surcouf nam deel aan de slavenhandel als luitenant op verschillende expedities, vervolgens als kapitein en uiteindelijk als eigenaar van een slavenschip aan het einde van zijn leven, ondanks het verbod op deze handel in 1815.

Tussen 1814 en 1827 organiseerde Surcouf meer dan 116 commerciële reizen. In 1815 gaf hij opdracht voor de bouw van het schip ‘Africain’ om gevangen Afrikanen vanuit Gabon te vervoeren. ‘Africain’ maakte in 1819 nog een slavenhandel-reis. Vier andere expedities worden er ook van verdacht slaventransporten te zijn geweest: die van ‘Marie-Anne’ in 1819, ‘Adolphe’ in 1820, en in 1821 ‘Victor’ en ‘Adolphe’, onder leiding van René Decaen en met Désiré Surcouf als eerste officier, onder het voorwendsel naar Isle Bourbon (nu Réunion) te varen, maar in werkelijkheid slaven naar Cuba en Philadelphia vervoerde.

Na de restauratie van het koningshuis Bourbon in Frankrijk organiseerde Surcouf visexpedities naar Newfoundland en vergaarde daar een aanzienlijk fortuin mee.

De “Koning der kapers”, zoals Surcouf vaak werd genoemd, kwam de achtste juli 1827 op 53-jarige leeftijd te overlijden aan de gevolgen van een beroerte. Hij werd begraven in Saint-Malo.

Number of comic books

Number of related items

Oldest item

Roi des corsaires (1946)