Superman [DC] comic book catalogue

4,515 items

Superman is an American comic book character that originated in the 1930s. Originally written by Jerry Siegel and drawn by Joe Shuster, he is the precursor to a whole series of what are now known as superheroes. More

Jerry Siegel and Joe Shuster met in 1932 at Glenville High School in Cleveland and became friends through their shared admiration for fiction. Siegel aspired to a career as a writer and Shuster as an illustrator. Siegel wrote amateur science fiction stories, which he self-published as a magazine called Science Fiction: The Advance Guard of Future Civilization. His friend Shuster often provided the illustrations for his work. In January 1933, Siegel published a short story in his magazine titled "The Reign of the Superman." (The name Superman bears a strong resemblance to the term Übermensch, known from Nazi mythology). The title character is a homeless man named Bill Dunn, who is tricked by an evil scientist into taking an experimental drug. The drug grants Dunn the powers of mind-reading and clairvoyance. He uses these powers maliciously for profit and entertainment, but then the drug wears off and he is once again a powerless drifter. Shuster provided the illustrations, in which Dunn was depicted as a bald man.

Siegel and Shuster switched to creating comic strips, with a focus on adventure and comedy. They wanted to produce their comics for newspapers and therefore presented their ideas to various newspaper editors. However, the editors were not impressed and told them that if they wanted to create a successful comic, it had to be something more sensational than anything already on the market. This led Siegel to use Superman as a comic character again. Siegel modified Superman's powers to make him even more sensational. Like Bill Dunn, the second prototype of Superman receives powers against his will from an unscrupulous scientist, but instead of paranormal abilities, he acquires superhuman strength and bulletproof skin. Moreover, this new Superman was a crime-fighting hero rather than a villain, because Siegel had noticed that comic strips with heroic protagonists were generally more successful. In later years, Siegel once recalled that this Superman wore a "bat-like" cape in some panels, but he and Shuster generally agreed that there was no costume yet, and this is not visible in the surviving drawings either.

Siegel and Shuster showed this second concept of Superman to Consolidated Book Publishers, based in Chicago. In May 1933, Consolidated had published a comic book titled Detective Dan: Secret Operative 48. It contained exclusively original stories, in contrast to reprints of newspaper strips, which was a novelty at the time. Siegel and Shuster created a comic book in a similar format, called The Superman. A delegation from Consolidated visited Cleveland, and Siegel and Shuster seized the opportunity to present their work. Although Consolidated showed interest, they later withdrew from the comic world because sales of Detective Dan were disappointing.

Siegel believed that publishers kept rejecting them because he and Shuster were young and unknown, so he sought an established artist to replace Shuster. When Siegel told Shuster what he intended, Shuster responded by burning their rejected Superman comic, sparing only the cover. They continued to collaborate on other projects, but for the time being, Shuster was done with Superman.

Siegel and Shuster reconciled and resumed the joint development of Superman. The character became an alien from the planet Krypton. Shuster designed the now-famous costume: tights with an "S" on the chest, shorts, and a cape. They made Clark Kent a journalist who pretends to be timid, and created his colleague Lois Lane, who is attracted to the tough and powerful Superman but does not realize that he and Kent are the same person. (A concept drawing from circa 1934-1935 shows Superman wearing lace-up sandals, based on the classical Greek heroes).

In June 1935, Siegel and Shuster finally found work at National Allied Publications, a comic book publisher in New York owned by Malcolm Wheeler-Nicholson, who published two of their strips in New Fun Comics #6 (1935): "Henri Duval" and "Doctor Occult." Siegel and Shuster also showed him Superman and asked him to sell Superman to the newspapers on their behalf. In October, Wheeler-Nicholson offered to publish Superman in one of his own magazines. Siegel and Shuster refused his offer because Wheeler-Nicholson had proven to be an irresponsible businessman. He had been slow to respond to their letters and had not paid them for their work in New Fun Comics #6. They chose to continue selling Superman to newspaper syndicates themselves.

Will Eisner, the artist of The Spirit (incidentally a crime fighter, but not a superhero, although his fist can certainly land hard), received a letter in 1938 from Jerry Siegel and Joe Schuster containing the design for a comic strip called 'Spy' and another 'Superman'. Eisner wrote back that they were not yet ready for New York. Their style was not yet professional enough for this competitive market.

In early December 1937, Siegel visited Liebowitz in New York, and Liebowitz asked Siegel to create a number of strips for an upcoming comic anthology magazine called Action Comics. Siegel proposed several new stories, but no Superman. At that time, Siegel and Shuster were in negotiations with the McClure Newspaper Syndicate regarding a deal for Superman. In early January 1938, Siegel had a telephone conversation with Liebowitz and a McClure associate, Max Gaines. Gaines told Siegel that McClure had rejected Superman and asked if he could forward their Superman strips to Liebowitz so that Liebowitz could consider them for Action Comics. Siegel agreed. Liebowitz and his colleagues were impressed by the strips and asked Siegel and Shuster to expand them into 13 pages for Action Comics. Tired of the rejections, Siegel and Shuster accepted the offer. Now, at least, they would see Superman published. Siegel and Shuster submitted their work in late February and were paid US$130 (equivalent to $3,000 today) for their work ($10 per page). In early March, at Liebowitz's request, they signed a contract relinquishing the copyright to Superman to Detective Comics, Inc. This was common practice in the industry, and Siegel and Shuster had also relinquished the copyrights to their earlier works.

The version of Superman revised by the duo appeared in the first issue of Action Comics, which was published on April 18, 1938. The issue was a huge success thanks to the story of Superman.

Only a fraction of the profits from Superman, which by then had been acquired by DC and had risen to millions of dollars, went to the creators.

In 1946, Siegel and Shuster sued DC Comics for more money, after which they were fired. This led to a new legal battle, and two years later they accepted $200,000 and signed an agreement in which they relinquished all further claims to Superman. DC Comics soon removed their names from the comics.

Despite the lean years, the co-creators of Superman managed to stay afloat, although finding work was difficult. With the upcoming release of the "Superman" movie in 1978, and with the support of some of the biggest names in the comic book industry, DC Comics was persuaded to grant the creators lifelong pensions, health insurance, and recognition as creators.

However, many in the comic book industry felt this was not enough, given that Superman had become an icon and had generated billions of dollars for DC Comics. The Man of Steel had grown into one of the most recognizable comic book heroes in the world thanks to comics, toys, clothing, other merchandise, cartoons, radio, television, films, video games, and even the Broadway stage. The money poured in. Over the years, there has been a legal tug-of-war over the rights to the Superman character, as well as the proper compensation for the co-creators. Legal proceedings are still ongoing, with some decisions yet to be made.

Superman's success can likely be explained by the fact that a sense of frustration and distrust in the government prevailed among the American population at the time. It was the era of all-powerful criminal gangs like Al Capone's, and of a corrupt or incompetent police force. Naturally, a 'superhero' also appealed to adolescents, who often feel powerless and misunderstood. It seems as if this Superman feeling has taken root in many American minds, and that they now feel so superior that they want to impose their 'culture' on the entire world.

After Superman, an incredible series of these American superheroes would follow. Adult men (and later women) in tight-fitting, colorful suits. They are people who receive divine powers through nonsensical science or pure randomness, who give themselves ridiculous nicknames, and who fight against all kinds of magical, science fiction, and alien creatures that appear out of nowhere. The solution is always one involving a great deal of violence.

Speaking of the absurd science behind superheroes (why doesn't Spider-Man shoot webs out of his butt?). Of the utterly unbelievable things superhero comics have produced in their seven-decade-long existence, we have seen it all: from an evil giant starfish, Nazi dinosaurs, and antimatter monsters to many deranged figures who want to control everything.

On second thought, Batman and Superman are actually two downright ridiculous figures. Of course, there may be a scientific explanation for Superman's strength and ability to fly, due to Earth's gravity compared to the planet Krypton. But there is also the well-known question: "Why don't people see that he is Superman if he only wears glasses?" And then there is Batman, who is essentially just a scared little boy who never grew up and lashes out at the world with his toys. No wonder one of his few friends is a teenage boy. Why has no one ever tracked the money flows to find out where the expenses of Wayne Enterprises and Co. are going?

Automatic translation Click here for the original text

Hide original text

Jerry Siegel en Joe Shuster ontmoetten elkaar in 1932 op de Glenville High School in Cleveland en raakten bevriend door hun gedeelde bewondering voor fictie. Siegel ambieerde een carrière als schrijver en Shuster als illustrator. Siegel schreef amateuristische sciencefictionverhalen, die hij in eigen beheer publiceerde als een tijdschrift genaamd Science Fiction: The Advance Guard of Future Civilization. Zijn vriend Shuster verzorgde vaak de illustraties voor zijn werk. In januari 1933 publiceerde Siegel een kort verhaal in zijn tijdschrift getiteld "The Reign of the Superman". (De naam Superman vertoont veel overeenkomst met de uit de Nazi-mythologie bekende term Übermensch). Het titelpersonage is een dakloze man genaamd Bill Dunn, die door een kwaadaardige wetenschapper wordt misleid om een experimenteel medicijn in te nemen. Het medicijn geeft Dunn de krachten van gedachtenlezen en helderziendheid. Hij gebruikt deze krachten op een kwaadaardige manier voor winst en vermaak, maar dan werkt het medicijn uit en is hij weer een machteloze zwerver. Shuster verzorgde de illustraties, waarop Dunn als een kale man werd afgebeeld.

Siegel en Shuster stapten over op het maken van stripverhalen, met een focus op avontuur en komedie. Ze wilden hun stripverhalen graag voor kranten maken en legden hun ideeën daarom voor aan verschillende krantenredacteuren. De redacteuren waren echter niet onder de indruk en vertelden hen dat als ze een succesvolle strip wilden maken, het iets sensationeler moest zijn dan alles wat er al op de markt was. Dit bracht Siegel ertoe Superman opnieuw als stripfiguur te gebruiken. Siegel paste Supermans krachten aan om hem nog sensationeler te maken. Net als Bill Dunn krijgt het tweede prototype van Superman tegen zijn wil krachten van een gewetenloze wetenschapper, maar in plaats van paranormale vermogens verwerft hij bovenmenselijke kracht en een kogelvrije huid. Bovendien was deze nieuwe Superman een misdaad bestrijdende held in plaats van een schurk, omdat Siegel had opgemerkt dat stripverhalen met heldhaftige hoofdpersonen doorgaans succesvoller waren. In latere jaren herinnerde Siegel zich eens dat deze Superman in sommige plaatjes een "vleermuisachtige" cape droeg, maar hij en Shuster waren het er doorgaans over eens dat er nog geen kostuum was, en dat is ook niet te zien in de bewaard gebleven tekeningen.

Siegel en Shuster lieten dit tweede concept van Superman zien aan Consolidated Book Publishers, gevestigd in Chicago. In mei 1933 had Consolidated een stripboek uitgegeven met de titel Detective Dan: Secret Operative 48. Het bevatte uitsluitend originele verhalen in tegenstelling tot herdrukken van krantenstrips, wat destijds een noviteit was. Siegel en Shuster maakten een stripboek in een vergelijkbare vorm, genaamd The Superman. Een delegatie van Consolidated bezocht Cleveland en Siegel en Shuster grepen de gelegenheid aan om hun werk te presenteren. Hoewel Consolidated interesse toonde, trokken ze zich later terug uit de stripwereld, omdat de verkoop van Detective Dan tegenviel.

Siegel geloofde dat uitgevers hen bleven afwijzen omdat hij en Shuster jong en onbekend waren, dus zocht hij een gevestigde tekenaar om Shuster te vervangen. Toen Siegel Shuster vertelde wat hij van plan was, reageerde Shuster door hun afgewezen Superman-strip te verbranden, waarbij hij alleen de omslag spaarde. Ze bleven samenwerken aan andere projecten, maar voorlopig was Shuster klaar met Superman.

Siegel en Shuster verzoenden zich en hervatten de gezamenlijke ontwikkeling van Superman. Het personage werd een buitenaards wezen van de planeet Krypton. Shuster ontwierp het nu bekende kostuum: een maillot met een "S" op de borst, een korte broek en een cape. Ze maakten van Clark Kent een journalist die zich voordoet als timide, en bedachten zijn collega Lois Lane, die zich aangetrokken voelt tot de stoere en machtige Superman, maar niet beseft dat hij en Kent dezelfde persoon zijn. (Een concepttekening uit circa 1934-1935 toont Superman met sandalen met veters, gebaseerd op de klassieke Griekse helden).

In juni 1935 vonden Siegel en Shuster eindelijk werk bij National Allied Publications, een uitgeverij van stripbladen in New York, eigendom van Malcolm Wheeler-Nicholson, die twee van hun strips publiceerde in New Fun Comics #6 (1935): "Henri Duval" en "Doctor Occult". Siegel en Shuster lieten hem ook Superman zien en vroegen hem om Superman namens hen aan de kranten te verkopen. In oktober bood Wheeler-Nicholson aan om Superman in een van zijn eigen tijdschriften te publiceren. Siegel en Shuster weigerden zijn aanbod omdat Wheeler-Nicholson had laten zien een onverantwoordelijke zakenman te zijn. Hij had traag gereageerd op hun brieven en hen niet betaald voor hun werk in New Fun Comics #6. Ze kozen ervoor om Superman zelf aan krantensyndicaten te blijven verkopen.

Will Eisner, de tekenaar van The Spirit (Overigens wel een misdaadbestrijder, maar geen superheld, al kan zijn vuist toch wel hard aankomen) kreeg in 1938 een brief van Jerry Siegel en Joe Schuster met daarin het ontwerp van een strip genaamd ‘Spy’ en nog één ‘Superman’. Eisner schreef terug dat ze nog niet klaar waren voor New York. Hun stijl was nog niet professioneel genoeg voor deze competieve markt.

Begin december 1937 bezocht Siegel Liebowitz in New York, en Liebowitz vroeg Siegel om een aantal strips te maken voor een aankomend stripanthologie-magazine genaamd Action Comics. Siegel stelde een aantal nieuwe verhalen voor, maar geen Superman. Siegel en Shuster waren op dat moment in onderhandeling met het McClure Newspaper Syndicate over een deal voor Superman. Begin januari 1938 had Siegel een telefoongesprek met Liebowitz en een medewerker van McClure, Max Gaines. Gaines vertelde Siegel dat McClure Superman had afgewezen en vroeg of hij hun Superman-strips naar Liebowitz kon doorsturen, zodat Liebowitz ze kon overwegen voor Action Comics. Siegel stemde toe. Liebowitz en zijn collega's waren onder de indruk van de strips en vroegen Siegel en Shuster om de strips uit te werken tot 13 pagina's voor Action Comics. Omdat ze de afwijzingen beu waren, accepteerden Siegel en Shuster het aanbod. Nu zouden ze tenminste Superman gepubliceerd zien worden. Siegel en Shuster dienden hun werk eind februari in en kregen US$130 (gelijk aan $3.000 tegenwoordig) betaald voor hun werk ($10 per pagina). Begin maart tekenden ze op verzoek van Liebowitz een contract waarin ze het auteursrecht van Superman afstonden aan Detective Comics, Inc. Dit was een gebruikelijke praktijk in de branche, en Siegel en Shuster hadden ook de auteursrechten van hun eerdere werken afgestaan.

De door het duo herziene versie van Superman verscheen in het eerste nummer van Action Comics, dat op 18 april 1938 werd gepubliceerd. Het nummer was een enorm succes dankzij het verhaal van Superman.

Slechts een fractie van winst met Superman, die inmiddels was overgenomen door DC en was opgelopen tot miljoenen dollars, ging naar de makers.

In 1946 klaagden Siegel en Shuster DC Comics aan voor meer geld, waarna ze werden ontslagen. Dit leidde tot een nieuwe juridische strijd, en twee jaar later accepteerden ze $200.000 en tekenden ze een overeenkomst waarin ze afstand deden van alle verdere aanspraken op Superman. DC Comics verwijderde hun namen al snel van de strips.

Ondanks de magere jaren wisten de mede-bedenkers van Superman het hoofd boven water te houden, hoewel het moeilijk was om werk te vinden. Met de aanstaande release van de "Superman"-film in 1978, en met de steun van enkele van de grootste namen in de stripindustrie, werd DC Comics overgehaald om de makers levenslange pensioenen, ziektekostenverzekering en erkenning als bedenkers te geven.

Velen in de stripindustrie vonden dit echter niet genoeg, gezien het feit dat Superman een icoon was geworden en DC Comics miljarden dollars had opgeleverd. De Man van Staal was uitgegroeid tot een van de meest herkenbare striphelden ter wereld dankzij strips, speelgoed, kleding, andere merchandise, tekenfilms, radio, televisie, films, videogames en zelfs het Broadway-toneel. Het geld stroomde binnen. Door de jaren heen is er juridisch getouwtrek geweest over de rechten op het personage Superman, evenals over de juiste vergoeding voor de mede-bedenkers. Er zijn nog steeds juridische procedures gaande, waarbij sommige beslissingen nog moeten worden genomen.

Het succes van Superman is waarschijnlijk te verklaren omdat er toen bij het Amerikaanse bevolking een gevoel van frustratie en wantrouwen in de overheid heerste. Het was de tijd van oppermachtige misdaadbendes als die van Al Capone, van een corrupte, of incompetente politiemacht. Een ’superheld’ sloeg uiteraard ook aan bij pubers die zich vaak machteloos en onbegrepen voelen. Het lijkt wel of dit Superman-gevoel zich in veel Amerikaanse hoofden geworteld heeft en dat zij zich nu zo superieur voelen dat zij hun ‘cultuur’ aan de hele wereld willen opdringen.

Na Superman zou er nog een ongelofelijke reeks van deze Amerikaanse Superhelden volgen. Volwassen mannen (en later ook vrouwen) in strak zittende kleurrijke pakken. Het zijn mensen die goddelijke krachten krijgen door onzinnige wetenschap of pure willekeur, die zichzelf een belachelijke bijnaam geven en die vechten tegen allerlei magische, sciencefiction- en buitenaardse wezens die zomaar uit het niets verschijnen. De oplossing is er altijd een met veel geweld.

Als we het toch over absurde wetenschap hebben achter superhelden (waarom schiet Spider-Man geen webben uit zijn kont?). Van de volstrekt ongeloofwaardige dingen die superhelden strips in hun zeven decennia lange bestaan hebben voortgebracht hebben we alles gezien: van een kwaadaardige gigantische zeester, nazi-dinosaurussen, antimaterie monsters tot vele gestoorde figuren die alles willen beheersen.

Bij nader inzien zijn Batman of Superman eigenlijk twee ronduit belachelijke figuren. Natuurlijk kan er een wetenschappelijke verklaring zijn voor Supermans kracht en vliegvermogen, vanwege de zwaartekracht van de aarde in vergelijking met de planeet Krypton. Maar is er ook nog de alom bekende vraag: "Waarom zien mensen niet dat hij Superman is als hij alleen maar een bril draagt?" En dan Batman, die in feite gewoon nog een bang jongetje is die nooit volwassen is geworden en met zijn speelgoed op de wereld inslaat. Geen wonder dat een van zijn weinige vrienden een tienerjongen is. Waarom heeft niemand nog nooit de geldstromen gevolgd om te achterhalen waar de uitgaven van Wayne Enterprises en Co. naartoe gaan?

Number of comic books

4,515

Number of related items

1,115

Oldest item

Action Comics 1 (1938)