De avonturen van Poezekat spelen zich af in Zooland, het koninkrijk der dieren, dat natuurlijk door een leeuw geregeerd wordt, de goede koning Leo XXXVIII.
Het is echter verre van gemakkelijk de orde te bewaren in een land waar de vos de buurman is van de kip… en het heeft eeuwen geduurd voordat sommige dieren het afgeleerd hadden hun naasten te verorberen… dit alles is te danken aan de Leo’s , die eeuwen gevochten hebben voor de broederschap der soorten, door iedereen te verplichten meelspijzen (pasta’s), groente en fruit te eten. Maar sommige erfelijke factoren werken lang na, en de sociale evolutie… En een enkeling kan zich niet bedringen. In zulke gevallen treedt de oppermachtige politie van de koning onmiddellijk in actie… en als er een “smulpartij” heeft plaatsgevonden, zoals artikel 22bis van de wet op de halsmisdrijven zegt, dan wordt de schuldige veroordeeld de rest van zijn leven in de troosteloze gevangenis Dikmuur te slijten.
Op een mooie avond klinkt het uit de radio: ‘Grinchon het luipaard, bijgenaamd de “De Krompier,” is na twee bewakers te hebben neergeslagen, uit de gevangenis Dikmuur ontsnapt.’ (Een Krompier is een soort vampier die zijn soortgenoten verkiest boven de levensmiddelen, die door de wet zijn voorgeschreven).
Poezekat is detective en werkt voor de geheime dienst. Hij is een goede bekende van de koning en draagt handschoenen, een hoge hoed en een monocle.
Om een beetje tot rust te komen rijdt hij met zijn Stromboli, een sportieve auto, naar zijn buitenhuis aan zee. Als hij daar is aangekomen hoort hij het nieuws over de ontsnapping van de Krompier. De politie weet aanvankelijk de Krompier te arresteren, maar deze kan wel al te gemakkelijk weer ontsnappen. Poezekat vermoedt dat hier iets niet klopt. Corruptie op hoog niveau… ?
Raymond Macherot tekende al ettelijke jaren de serie Chlorophyl voor het weekblad Kuifje. Maar bij de jaarlijkse populariteits-poll onder de lezers eindigde hij steeds verder on de onderste regionen. Daar kwam nog bij dat zijn bevriende tekenaars, zoals Franquin, Will, Morris en Roba, allemaal bij het weekblad Robbedoes werkte. Hij besloot over te stappen naar Robbedoes. Dit betekende wel dat hij de rechten op Chlorophyl kwijt was.
Hij besloot om goed voor de dag te komen bij zijn aanstaande werkgever en maakte een geïllustreerde synopsis voor zijn nieuwe serie. Aanvankelijk zou het zich afspelen in een spookachtig huis in een moerasgebied, zoals de bayous in de zuidelijke Verenigde Staten, met de sfeer van de Amerikaanse Film Noir van de jaren ’50. Het soort films waar hij verzot op was. Dit verhaal wijzigde hij echter en verplaatste het naar een moderne (Amerikaanse) stad.
Poezekat en de Krompier valt op in het werk van Macherot, een specialist in de humoristische dierenstrips: Het verhaal begint als een parodie op Amerikaanse televisieseries en speelt zich volledig af in een stedelijk en modern universum (van de jaren ’60), in tegenstelling tot de avonturen van Chlorophyl in Notenschelp (Coquefredouille), die eerder een sfeer hebben van het begin van de 20e eeuw.
De personages zijn over het algemeen iets ‘harder’ dan Macherot’s gebruikelijke helden. De meeste kenmerken van een goede detective-roman zijn in het verhaal terug te vinden: de alomtegenwoordige ironische humor breekt constant de dramatische spanning. De grafische vormgeving van de auteur is buitengewoon levendig, en de stad die hij tekent, getuigt van zijn gemak om buiten zijn gebruikelijke tekengewoonten te treden. Deze kwaliteiten maakte deze strip tot een ‘klassieker’ onder de stripliefhebber.
Wat de voortzetting verhinderde was, dat de lezers, maar ook de collega’s (waaronder ook Franquin) het verhaal niet zo konden waarderen. Het was misschien zijn tijd te veel vooruit. Desondanks vond uitgever Dupuis het goed om een tweede verhaal te maken, maar Macherot zag dit zelf niet meer zitten. Hij nam een vakantie naar New York en bij zijn terugkomst besloot hij om een andere serie te maken, meer in de lijn van Chlorophyl. Dit werd de serie Snoesje (Sibylline).
In 1989 kwam er een vervolg van de serie Poezekat, De zaak Carrotassis, getekend door Denis Bodard en een scenario van Yann.
(Het bleek niet zo’n succes en de stijl van het verhaal lag wel erg ver verwijderd van het origineel).
Enkele jaren later vroeg de Belgische tekenaar Olivier Saive toestemming aan Raymond Macherot om de serie voort te zetten in een stijl die veel beter aansloot bij het eerste verhaal. Macherot werkte hier graag aan mee en het leverde een viertal nieuwe albums op, die overigens niet in het Nederlands verschenen.
Chaminou et le Khrompire verscheen in de Collection 50/60 in de Franse taal, bij uitgeverij Niffle in 2015. Dit is een uitgave in zwart/wit, met een halve plaat per pagina, op groot formaat.
Lijst van albums van Poezekat (Chaminou):
Poezekat en de Krompier (Chaminou et le Khrompire) door Raymond Macherot, Dupuis 1965
Een herdruk in de Reeks Jeugdzonden nr. 6, Dupuis 1979
De zaak Carotassis (L’Affaire Carotassis) door Bodard en Yann, Marsu-Productions 1989
Chaminou door Macherot en Olivier Saive:
1 Chaminou - La peur du Loup, Marsu-Productions 1992
2 Chaminou - La main verte, Marsu-Productions 1993
3 Chaminou - Chaminou et le Khrompire (herdruk van het oorspronkelijke verhaal), Marsu-Productions 1994
4 Chaminou - L’opuscule sans scrupule, Marsu-Productions 1995
Chaminou et le Khrompire, Collection 50/60 (Frans) Niffle 2015
