David Jones (David Bowie) music catalogue

838 items

David Robert Jones, better known by his stage name David Bowie is an English musician. He is regarded as an extremely influential rock musician, recording artist and actor, from the 1960s to the present day. More

David Robert Jones, better known by his stage name David Bowie, is an English musician. He is considered an extremely influential rock musician, artist and actor, from the 1960s to the present.

David Bowie became known for world hits such as "Space Oddity", "Changes", "Ziggy Stardust", "Let's Dance", "Dancing in the Street", "Heroes" and "Under Pressure". He is also known for his various images, which could be called eccentric, especially in the 1970s.

Bowie grew up in Bromley, south-east London. During a fight with a friend when Bowie was fifteen, his left eye was damaged by a punch to the face. After several operations, Bowie was still unable to see well with his damaged eye. Due to the damage, his pupil can no longer respond to light variations, causing his left eye to appear brown. As a result, Bowie appears at first glance to have two different colored eyes. That would become one of his trademarks.

Initially in the 1960s he was a saxophonist and singer in various London blues bands, such as "The Lower Third", the "Konrads" and the "King Bees". One of David Bowie's greatest talents is to set new trends that are followed all over the world. Later in his career he managed to adapt his image to musical trends, which he could give his own interpretation to. His musical influence is evident from the number of artists who indicate that they are musically inspired by him (Simple Minds, U2, Pet Shop Boys, Placebo, Sonic Youth, The Arcade Fire, Nine Inch Nails, Joy Division and many others). He is influenced by drama, from avant-garde and mime to commedia dell'arte and uses various characters and pseudonyms in his work, of which Ziggy Stardust is the best known. The singer chose his stage name David Bowie because there was already Davy Jones, the singer of The Monkees. The surname Bowie is borrowed from Jim Bowie, after whom the Bowie knife is named. In reality, the knife is an invention of his brother Rezin Bowie.

David Bowie first achieved fame with the song "Space Oddity" in 1969, which coincided with the first moon landing and was based on Stanley Kubrick's film "2001: A Space Odyssey". It was his first commercial success in the United Kingdom, where the single reached number five in the charts. It reached number one with the 1975 re-release in England. His first two albums were initially not a great success. Both albums were released in the United Kingdom with the title "David Bowie", which caused some confusion. In the United States the second album was first called "Man Of Words, Man Of Music". In 1972 the second album was re-released as "Space Oddity". The album reached the Top 20 in both the United States and the United Kingdom.

In March 1970, Bowie married Mary Angela Barnett. Later that year he released "The Man Who Sold the World", trading the acoustic guitar of "Space Oddity" for a heavier rock sound provided by guitarist Mick Ronson, among others. In doing so, he was in line with the British hard rock of that time, although this album also showed Bowie's urge for innovation, including through the use of Latin influences in the title track. Around this time he also formed his band "The Spiders From Mars" (as a successor to Hype). The title track was successfully covered by Lulu in 1974 and by Nirvana in 1994. The cover of "The Man Who Sold the World" was striking, as it featured Bowie in an elegant dress. It was one of the first signs of the exploitation of his androgynous appearance. The cover was censored in the United States and given a different design.

His next album, "Hunky Dory" (1971), featured partly a return to the sound of "Space Oddity", but also "Oh! You Pretty Things" and the song "Kooks". The latter song was dedicated to his son Zowie Bowie, born on May 30, 1971, whose full name is Duncan Zowie Heywood Jones and who currently has a career as a film director under the name Duncan Jones. Bowie further honored some of his role models in an unusually direct way on the album in the songs "Song for Bob Dylan", "Andy Warhol" and "Queen Bitch" (dedicated to the Velvet Underground). The following year, Bowie would produce Lou Reed's solo breakthrough "Transformer". Accompanied by the hit single "Life On Mars", "Hunky Dory" sold well in the United Kingdom. His self-declared bisexuality also received a lot of attention. Later he would distance himself from it again. Over the next eighteen months (1972 and 1973), he had four Top 10 albums and eight Top Ten hits in the UK.

His androgynous appearance continued on his next album "The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars" (1972). The album was a success both commercially and artistically. Ziggy Stardust is one of the world's best-known concept albums and chronicles the career of an alien rock singer. Bowie said that British rocker Vince Taylor was the model for Ziggy Stardust. The album contains much of Bowie's most acclaimed work. At number 35, it is the highest of six Bowie albums in Rolling Stone magazine's top 500 most influential albums of all time. The album can be seen as a response to his own celebrity and the conflict between his own ideals and the reality of life as one of the biggest stars of the time. This theme was continued on the album "Aladdin Sane" (1973) with the hit "The Jean Genie" (number 7 in the Dutch Top 40) and the Rolling Stones cover "Let's Spend the Night Together". Bowie and Marc Bolan (T. Rex) were good friends and strongly influenced each other during the glam rock period. The song "Lady Stardust" (from the Ziggy Stardust album) is about Marc Bolan, according to David Bowie.

Bowie took the Ziggy Stardust character to the extreme. He toured and gave press conferences as Ziggy. This came to a sudden end when Ziggy abruptly and dramatically ended his life as a rock singer during a live concert at London's Hammersmith Odeon on July 3, 1973. This show was later released in 1983 as a film and accompanying soundtrack under the name "Ziggy Stardust - The Motion Picture". A polished version was published in 2003 as the "30th Anniversary Edition". Bowie's next two albums were musical continuations of the Ziggy Stardust period: the Sixties cover album, "Pin Ups" (1973) and the ambitious and futuristic "Diamond Dogs" (1974). The album was followed by a major Diamond Dogs Tour in the United States. The tour's choreography was provided by Toni Basil and was packed with theatrical special effects. The tour was filmed by Alan Yentob for the documentary "Cracked Actor".

Bowie indicated that the resulting live album "David Live" should actually be called "David Bowie is Alive and Well and Living Only in Theory", probably a reference to his confused mental state (due to excessive drug use) during this period. Nevertheless, the album cemented his superstar status, reaching number two in the UK charts and eighth in the US charts.

In addition to Marc Bolan, Bowie also worked with Lou Reed, Iggy Pop & The Stooges, Mott The Hoople and Lulu during this period.

In 1975, Bowie drastically changed his image, both artistically and in appearance. We did get to admire him one more time as an androgynous alien rock star in his first commercial film, "The Man Who Fell To Earth". His first work after this move was the danceable soul record "Young Americans". This was a big difference from his previous work. He lost many fans, but also attracted many new fans. Also notable is the song "Fame", a duet with John Lennon. This became his first US number 1 hit.

Meanwhile, Bowie had settled in Los Angeles and was using drugs, especially cocaine. On the album "Station To Station" (1976) he introduced a new and controversial character, called "The Thin White Duke", a smooth, cold, typical British aristocrat. The album was way ahead of its time and was characterized by a chilly new wave sound, mixed with some funk and disco influences. Some also hear the influence of Bowie's increased drug use, especially in the title track, while others see in the album allusions to occult matters, especially to the kabbalistic tree of life (Kether and Malkut as they appear in the lyrics of the title track are names of the tree of life). Bowie's other work also sometimes refers to the occult. After this album, Bowie moved to Berlin, partly to get rid of his excessive drug use and partly because of his growing interest in the German music scene. Artistically speaking, the Berlin period is a very interesting period in David Bowie's career. This is where the collaboration with inspiration Brian Eno began. Bowie himself also produced several artists during this time, including Iggy Pop. The Iggy Pop album "The Idiot" has a striking amount of Bowie influences. Not only were all the songs written by Pop and Bowie together, but Bowie also performed all the music, as Pop said much later in interviews. There is no "band", as the credits mention. There are also clear references in the songs to the joint nightlife of Pop and David in Berlin, about which the songs "Nightclubbing" and "Funtime" (and also the song "Beauty and the Beast" on the Bowie album Heroes) stories.

All three Berlin albums became influential: "Low" (1977) (although not recorded in Berlin, but in France), "Heroes" (1977) and "Lodger" (1979). All three albums were peppered with bold artistic experimentation and instrumentals, and all three are initially more difficult to access than Bowie's previous work. Divided Berlin also provided inspiration with the Cold War as a backdrop. This was especially daring against the backdrop of the then prevailing punk movement. Still, "Low" and "Heroes" sold well. "Low" even produced the biggest hit to date, "Sound and Vision". The title track of "Heroes" became a bigger hit worldwide and remains one of Bowie's best-known singles to date.

Material from the three Berlin albums was later used for the soundtrack of the film "Christiane F. - Wir Kinder vom Bahnhof Zoo" (1981), a very controversial (biographical) film at the time about a fourteen-year-old Berlin girl who becomes addicted to heroin and prostitutes herself.

In 1980, Bowie's Berlin years came to an end. With "Scary Monsters... and Super Creeps" he looked back on his own career and with the single "Ashes To Ashes" he scored a big hit. The album used the influences that Bowie had encountered in Berlin, but was much more direct than the previous albums, both musically and lyrically. This may have been a result of the drastic changes Bowie had undergone in the period leading up to the album. Many people saw this album as his last for a while, because it looked like Bowie was going to focus on his film and theater career (including a three-month stint on Broadway as the Elephant Man). In 1981 he scored a number 1 hit with Queen with the classic "Under Pressure". In 1982 he collaborated with disco producer Giorgio Moroder on the soundtrack of the film "Cat People" and his duet "Peace On Earth/Little Drummer Boy" with Bing Crosby, recorded in the late 1970s, appeared on a (Christmas) single.

It took until 1983 for David Bowie to release a new album. The accessible album "Let's Dance" and the accompanying hit singles "Modern Love", "China Girl" and the title track became enormous commercial successes that made Bowie a superstar. The album was produced by Nile Rodgers (Chic) and all singles were accompanied by video clips that were often shown on the new channel MTV in these years. Together with the Serious Moonlight Tour, he attracted full stadiums all over the world. The guitarist on the album, Stevie Ray Vaughan, was replaced on the tour by Earl Slick. In 1983, Bowie also starred in the film "The Hunger".

The follow-up, "Tonight" (1984), was seen by some critics as a lazy attempt to match the success of Let's Dance, while others considered it more successful than "Let's Dance". Matching the success of "Let's Dance" was only partially possible, with the help of "Tonight", a duet with Tina Turner and the hit "Blue Jean", borrowed from Iggy Pop. The latter song was accompanied by a fifteen-minute video, which successfully demonstrated Bowie's long-standing interest in the combination of drama and music. The album is mainly disappointing due to the small number of new songs; more than half of the album consists of covers of Iggy Pop songs or songs previously released by Iggy Pop. However, the song "Loving the Alien" shows Bowie at his best.

The following year, Bowie had another No. 1 hit with "This Is Not America," featuring the Pat Metheny Group. This song was from the movie "The Falcon and the Snowman". Later that year, he scored a No. 1 hit with his rendition with Mick Jagger of the Martha Reeves & the Vandellas hit, "Dancing in the Street," recorded as part of Live Aid. After this he played a leading role in the film "Labyrinth" (1986). In 1986 he played a role in the film "Absolute Beginners" and the title song he wrote became a hit.

In 1987, Bowie's next album, "Never Let Me Down", was released. The record was mercilessly destroyed by critics, but also fans. Nevertheless, the single "Day In Day Out" became a hit and the accompanying Glass Spider Tour was a greater commercial success than the album. Artistically, this tour missed the mark, something that Bowie later fully acknowledged. The striking thing is that the Iggy Pop album "Blah Blah Blah" recorded in the same period and produced by Bowie is of creative quality. This album is more appreciated by many Bowie fans than Bowie's own products at the time due to Bowie's influence (songs like "Isolation", "Hideaway" and "Shades"). Then it became quiet for a while about Bowie as a solo artist.

In 1988, Bowie formed a rock band called "Tin Machine" for the first time since the 1960s. "Tin Machine" was a four-piece that, in addition to Bowie, included guitarist Reeves Gabrels, bassist Tony Sales and drummer Hunt Sales. "Tin Machine" released the album "Tin Machine" in 1989, in which Bowie showed his desire to make music for himself again and not for the masses, like the albums before it. Bowie performed "Tin Machine" in small venues.

In 1991 the album "Tin Machine II" was released. This album, like its predecessor, was received with mixed feelings by the critics. The album was supported with a tour (live recordings from this tour appeared on the album Oy Vey, Baby in 1992). Subsequently, the band was unofficially disbanded.

After the artistic flop "Never Let Me Down" and his experiences in the band "Tin Machine", Bowie decided it was time for a change again. In 1990, all his classic albums were released on CD by Ryko/EMI, giving Bowie the opportunity to bury his big hits. Tired of endlessly repeating his greatest successes, he wanted to perform them live for the last time during the Sound + Vision tour.

In 1992, Bowie married former fashion model Iman Abdulmajid. Bowie wrote a number of instrumental songs especially for the wedding ceremony, which appeared on the album "Black Tie, White Noise" in 1993. The album was produced by Nile Rodgers and contained a number of strong tracks, such as the cover of Cream's "I Feel Free" with Mick Ronson on guitar and the hit single "Jump They Say", the theme of which was the suicide of his half-brother Terry. Partly because the label on which the album was released in the United States (Savage) went bankrupt, there was only limited promotion and the album was quickly forgotten.

In 2003, the album received renewed attention when a special, expanded edition was released, consisting of the old CD, a CD with special versions of songs and a DVD containing video clips of the songs and a number of clips that were specially recorded for showing on Bowie and Iman's wedding party. In 1993, Bowie wrote the soundtrack for the BBC miniseries "Buddha of Suburbia", based on the book by Hanif Kureishi, but this album also went largely unnoticed.

In 1995, Bowie returned with "1. Outside", teaming up again with Brian Eno. The album was described as a strange, conceptual and difficult to access album. It is full of read fragments about murder, torture and other atrocities and in between are the songs. The increasing influence of guitarist Reeves Gabrels is strongly noticeable on this album. It was said that this would be the first album in a series of five and even the titles of the following albums (which have not been released to date) have already been announced. Bowie received positive articles and reviews in magazines worldwide. A large-scale tour followed, in which Bowie again broke his promise made in 1990 not to play his old songs anymore. The song "Hello Spaceboy" became a modest hit in the 1996 remix by the Pet Shop Boys (including references to Major Tom). For the first time since "Scary Monsters", Bowie also had the critics (almost) unanimously on his side.

The album "Earthling", released in 1997, was in line with the then hip jungle music, but nevertheless contains a number of strong songs (such as "I'm Afraid of Americans", which is vaguely reminiscent of "What You Got" by John Lennon and "Little Wonder "). This album was followed by a tour, in which songs from the Berlin era (such as "V2-Schneide"r from Heroes) were also given a modern twist. During the Earthling tour, Nine Inch Nails singer Trent Reznor also performed with Bowie several times and in the video for "I'm Afraid of Americans" he is the man who chases a scared Bowie in New York.

The albums "..hours" (1999), "Heathen" (2002) and "Reality" (2003) showed a return to the singer-songwriter period of "Hunky Dory". These three albums were seen by many as a trilogy. A new version of "Rebel Rebel" was released on the album "Reality". The album "Heathen" contains the new songs "Afraid" and "Slip Away", an ode to Bowie's favorite children's program from his youth, Uncle Floyd. The song "Yesterday" by Bowie (a cover of the Beatles song), which is circulating on the Internet, was probably also intended for ToY.

In the spring of 2011, the entire album "ToY" was put on the Internet, in excellent high definition CD quality, by "a David Bowie fan" who "was fed up with waiting any longer and thought the album was too good was to remain on the shelf." Complete with information sheet and cover design, the album was distributed free via links on sites for Bowie fans. In addition to the songs that were already known through "Heathen" and the singles, there were a number of other songs on it, such as completely new and sometimes surprising versions of "Silly Boy Blue", "The London Boys", "I Dig Anything", "Let Me Sleep Beside You" and "Liza Jane". Also the new song "Toy" and "Hole In The Ground", a newly recorded version of an old, unknown demo.

The songs that were already known from "Heathen" and the Heathen singles have been mixed differently on the album "ToY", resulting in, for example, the hidden "So Sad" fragment by Iggy Pop at the end of "You Got A Habit Of Leaving" can be heard much better than on the album "Heathen". "Slip Away" is called "Uncle Floyd" here (just like in the Reality Tour) and sounds very different from the newly recorded version on "Heathen". It starts with an imitation of Bowie's favorite children's show Uncle Floyd.

The album "Reality" was presented to fans and the press in a special way. The live concert in which Bowie and his band performed all the songs from "Reality" could be followed on a large screen via satellite in many places in Europe. The reactions from fans and press were positive. A DVD of this concert was later added to a special edition of the CD Reality.

In September 2003, Bowie embarked on an ambitious tour of more than a hundred concerts in a year and a half. However, this was terminated prematurely in 2004 due to health problems, which later turned out to be a mild heart attack. A DVD of the Reality Tour was released in 2004 (A Reality Tour) containing the concert in Dublin. Since then it has been quiet around David Bowie. He also performed at the Fashion Rocks, where he sang "Life on Mars?" and "Five Years" and performed the song "Wake Up" with the band Arcade Fire. On February 8, 2006, he received a Grammy award for his entire oeuvre.

On Christmas Day 2006, a special CD single by Bowie with David Gilmour of Pink Floyd was released, commemorating the death of Pink Floyd founder Syd Barrett. Bowie sang one of the versions of the song on the CD. The single was only available for a week and was then available for download via iTunes for three weeks. Around David Bowie's sixtieth birthday in 2007, many articles appeared in music magazines and an extensive documentary on the BBC.

In recent years, Bowie seems to be mainly concerned with his family and musically he is mainly involved in re-releasing older material or collaborating on recordings by other artists, such as the American band "TV On The Radio", where Bowie, among others, sings along in the songs "Province" and "Wasted Weekend" and the debut album of the well-known actress Scarlet Johansson, on which Bowie sings backing vocals in the songs "Falling Down" and "Fanning Street". Occasionally he still performs live or appears in a film, such as in "The Prestige" where he played the physics genius Nikola Tesla. He also regularly visits the New York nightlife with his wife Iman. As a proud father, Bowie was also present at the premiere of the SF film "Moon", the first feature film directed by his son Duncan Jones. Bowie was also one of the American voices for the film "Arthur and the Invisibles" and he voiced a character for "Spongebob Squarepants".

In April 2010, the media reported that Bowie had already been working on his autobiography on a regular basis for a year and a half. American publisher JLPG (Jasper Lookfoil Publishing Group) announced that Bowie had received an advance payment of $11 million for the exclusive rights to publish his autobiography. According to the publisher, David Bowie's autobiography would be published in the fall of 2011, just before his 65th birthday. The names "Sailor Flop" and "Isolar Pay Fold" circulated as working titles. The final title has not yet been announced. "Sailor" is the alias Bowie uses when he posts on his own official website and "Isolar", an anagram of Sailor, has been the name of his own company for several decades. The book has not yet been published. In August 2011, a Bowie biography was published by Paul Trynka, former editor-in-chief of the authoritative British music magazine Mojo, entitled Starman, after a song from the LP Ziggy Stardust. In an interview with music site Spinner, Trynka reported that it would be a miracle if Bowie released any new music, but miracles do happen.

The album "The Next Day" was released on March 8, 2013. The first single from that album, "Where Are We Now?", was released on January 8, 2013, Bowie's 66th birthday. "The Next Day" was recorded in New York and produced by Tony Visconti. The tracks "The Stars are out Tonight", "The Next Day" and "Valentines Day" were also released as a single. Bowie used celebrities such as Tilda Swinton, Gary Oldman and Marion Cotillard in the first two of these. The album was number 1 for weeks, Bowie's first album since "Black Tie White Noise" with this ranking.

Since 2013, the international exhibition "David Bowie Is" has traveled the world with more than 300 objects, including costumes, handwritten lyrics, works of art and more. A history of the past 50 years brought together, showing how David Bowie was influenced by art, theatre, fashion and music. The exhibition is a multi-media design with Sennheiser's progressive technological design and is organized by the Victoria and Albert Museum in London.

Bowie studied at art school, like Ron Wood of The Rolling Stones, Ray Davies of The Kinks, Pete Townshend of The Who and Freddy Mercury of Queen. He also continued to paint during his later career as a musician and has been collecting art since childhood. His paintings reveal preferences for surrealist art, comic strips from Marvel Comics and work by Francis Picabia and Egon Schiele.

Automatic translation Click here for the original text

Hide original text

David Robert Jones, beter bekend onder zijn artiestennaam David Bowie is een Engelse muzikant. Hij wordt gezien als een uiterst invloedrijk rockmuzikant, artiest en acteur, vanaf de jaren zestig tot heden.

David Bowie werd bekend vanwege wereldhits zoals "Space Oddity", "Changes", "Ziggy Stardust", "Let's Dance", "Dancing in the Street", "Heroes" en "Under Pressure". Daarnaast is hij bekend van de verschillende imago's, die vooral in de jaren zeventig excentriek te noemen waren.

Bowie groeide op in Bromley, in het zuidoosten van Londen. Tijdens een vechtpartij met een vriend, toen Bowie vijftien jaar was, raakte zijn linkeroog beschadigd doordat hij een vuistslag in het gezicht kreeg. Na enkele operaties kon Bowie nog steeds minder goed zien met zijn beschadigde oog. Zijn pupil kan door de beschadiging niet meer reageren op lichtvariaties waardoor zijn linkeroog een bruine kleur lijkt te hebben. Daardoor lijkt Bowie op het eerste gezicht twee verschillend gekleurde ogen te hebben. Dat zou één van zijn handelsmerken worden.

Aanvankelijk was hij in de jaren zestig saxofonist en zanger in verschillende Londense bluesbandjes, zoals "The Lower Third", de "Konrads" en de "King Bees". Een van David Bowies grootste talenten is om nieuwe trends te zetten, die navolging krijgen over de hele wereld. Later in zijn carrière wist hij zijn imago aan te passen aan muzikale trends, waar hij zijn eigen invulling aan kon geven. Zijn muzikale invloed blijkt door het aantal artiesten dat aangeeft door hem muzikaal geïnspireerd te zijn (Simple Minds, U2, Pet Shop Boys, Placebo, Sonic Youth, The Arcade Fire, Nine Inch Nails, Joy Division en vele anderen). Hij is beïnvloed door drama, van avant-garde en mime tot commedia dell'arte en gebruikt verschillende karakters en pseudoniemen in zijn werk, waarvan Ziggy Stardust het bekendste is. De zanger koos zijn artiestennaam David Bowie omdat er al een Davy Jones was, de zanger van The Monkees. De achternaam Bowie is geleend van Jim Bowie, naar wie het bowiemes genoemd is. In werkelijkheid is het mes een uitvinding van zijn broer Rezin Bowie.

David Bowie verwierf zijn eerste bekendheid met het nummer "Space Oddity" in 1969, dat samenviel met de eerste maanlanding en gebaseerd was op Stanley Kubricks film "2001: A Space Odyssey". Het was zijn eerste commerciële succes in het Verenigd Koninkrijk waar de single de vijfde plaats in de hitparade haalde. Met de heruitgave in 1975 in Engeland bereikte hij de eerste plaats. Zijn eerste twee albums waren in eerste instantie geen groot succes. Beide albums werden in het Verenigd Koninkrijk uitgebracht met de titel "David Bowie", wat tot de nodige verwarring leidde. In de Verenigde Staten heette het tweede album eerst "Man Of Words, Man Of Music". In 1972 werd het tweede album opnieuw uitgebracht als "Space Oddity". Daarmee haalde het album zowel in de Verenigde Staten als in het Verenigd Koninkrijk de Top 20.

In maart 1970 trouwde Bowie met Mary Angela Barnett. Later dat jaar bracht hij "The Man Who Sold the World" uit, waarbij hij de akoestische gitaar van "Space Oddity" voor een zwaarder rockgeluid verruilde, verzorgd door onder andere gitarist Mick Ronson. Daarmee sloot hij aan bij de Britse hardrock van dat moment, hoewel ook op dit album Bowies drang tot vernieuwing bleek, onder meer door het gebruik van Latin-invloeden in het titelnummer. Rond deze tijd vormde hij ook zijn band "The Spiders From Mars" (als opvolger van Hype). Het titelnummer werd met succes gecoverd door Lulu in 1974 en door Nirvana in 1994. De hoes van "The Man Who Sold the World" was opvallend, omdat Bowie te zien was in een elegante jurk. Het was een van de eerste tekenen van de exploitatie van zijn androgyne uiterlijk. De hoes werd in de Verenigde Staten gecensureerd en kreeg een ander ontwerp.

Zijn volgende album, "Hunky Dory" (1971), kenmerkte zich deels door een terugkeer naar het geluid van "Space Oddity", maar ook door "Oh! You Pretty Things" en het nummer "Kooks". Dat laatste nummer werd opgedragen aan zijn op 30 mei 1971 geboren zoon Zowie Bowie, wiens volledige naam Duncan Zowie Heywood Jones is en tegenwoordig onder de naam Duncan Jones een carrière als filmregisseur heeft. Bowie eerde op het album verder op ongebruikelijk directe manier enkele van zijn voorbeelden in de nummers "Song for Bob Dylan", "Andy Warhol" en "Queen Bitch" (opgedragen aan de Velvet Underground). Het volgende jaar zou Bowie Lou Reeds solo-doorbraak "Transformer" produceren. Vergezeld van de hitsingle "Life On Mars" verkocht "Hunky Dory" goed in het Verenigd Koninkrijk. Ook zijn zelfverklaarde biseksualiteit kon op veel aandacht rekenen. Later zou hij er weer afstand van nemen. In de daaropvolgende periode van achttien maanden (1972 en 1973) had hij in het Verenigd Koninkrijk vier albums in de Top 10 staan en acht top-tienhits.

Zijn androgyne verschijning werd verder doorgevoerd op zijn volgende album "The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars" (1972). Het album werd zowel commercieel als artistiek een succes. Ziggy Stardust is een van 's werelds bekendste conceptalbums en verhaalt over de carrière van een buitenaardse rockzanger. Bowie vertelde dat de Britse rocker Vince Taylor model stond voor Ziggy Stardust. Het album bevat veel van Bowies meest gewaardeerde werk. Het is op nummer 35 het hoogst geplaatste van zes Bowiealbums in de top 500 van meest invloedrijke albums aller tijden van het blad Rolling Stone. Het album valt te beschouwen als een reactie op zijn eigen beroemdheid en het conflict tussen zijn eigen idealen en de realiteit van het leven als een van de grootste sterren van dat moment. Dit thema werd verder doorgevoerd op het album "Aladdin Sane" (1973) met de hit "The Jean Genie" (nummer 7 in de Nederlandse Top 40) en de Rolling Stonescover "Let's Spend the Night Together". Bowie en Marc Bolan (T. Rex) waren goede vrienden en hebben elkaar in de glamrockperiode sterk beïnvloed. Het nummer "Lady Stardust" (van het Ziggy Stardust-album) gaat volgens David Bowie over Marc Bolan.

Bowie voerde het personage Ziggy Stardust tot in het extreme door. Hij toerde en gaf persconferenties als Ziggy. Hier kwam een plotseling einde aan toen Ziggy abrupt en dramatisch zijn leven als rockzanger beëindigde tijdens een liveconcert in het Londense Hammersmith Odeon op 3 juli 1973. Deze show werd later uitgebracht in 1983 als film en bijbehorende soundtrack onder de naam "Ziggy Stardust - The Motion Picture". Een opgepoetste versie is in 2003 als de "30th Anniversary Edition" verschenen. Bowies volgende twee albums waren muzikaal gezien voortzettingen van de Ziggy Stardustperiode: het jaren zestig cover-album, "Pin Ups" (1973) en het ambitieuze en futuristische "Diamond Dogs" (1974). Het album werd gevolgd door een grote Diamond Dogs Tour in de Verenigde Staten. De choreografie van de tournee werd verzorgd door Toni Basil en stond bol van theatrale special effects. De tournee werd gefilmd door Alan Yentob voor de documentaire "Cracked Actor".

Bowie gaf aan dat het resulterende livealbum "David Live" eigenlijk "David Bowie is Alive and Well and Living Only in Theory" zou moeten heten, waarschijnlijk een verwijzing naar zijn (door overmatig drugsgebruik) verwarde mentale toestand in deze periode. Desondanks verstevigde het album zijn status als superster, met een tweede plaats in de hitlijst in het Verenigd Koninkrijk en een achtste plek in de hitlijst in de Verenigde Staten.

Bowie werkte in deze periode behalve met Marc Bolan ook samen met Lou Reed, Iggy Pop & The Stooges, Mott The Hoople en Lulu.

In 1975 veranderde Bowie zijn imago drastisch, zowel artistiek als qua uiterlijk. Wel konden we hem in zijn eerste commerciële film, "The Man Who Fell To Earth", nog één keer bewonderen als androgyne buitenaardse rockster. Zijn eerste werk na deze zet was de dansbare soulplaat "Young Americans". Dit was een groot verschil met zijn voorgaande werk. Hij verloor hiermee veel fans, maar trok ook weer veel nieuwe fans naar zich toe. Opvallend is ook het nummer "Fame", een duet met John Lennon. Dit werd zijn eerste Amerikaanse nummer 1-hit.

Ondertussen had Bowie zich gevestigd in Los Angeles en gebruikte drugs, vooral cocaïne. Op het album "Station To Station" (1976) introduceerde hij een nieuw en controversieel personage, genaamd "The Thin White Duke", een gladde, koude, typisch Britse aristocraat. Het album was zijn tijd ver vooruit en kenmerkte zich door een kil new wavegeluid, vermengd met enkele funk- en disco-invloeden. Sommigen horen ook de invloed van Bowies zwaar toegenomen drugsgebruik in vooral het titelnummer, anderen zien in het album eerder toespelingen op occulte zaken, met name op de kabbalistische boom des levens (Kether en Malkut zoals ze in de tekst van het titelnummer voorkomen zijn namen van de boom des levens). Ook in Bowies andere werk wordt soms gerefereerd aan het occulte. Na dit album vertrok Bowie naar Berlijn, deels om van zijn overmatig drugsgebruik af te komen en deels vanwege zijn groeiende interesse in de Duitse muziekscene. De Berlijnse periode is artistiek gezien een zeer interessante periode in de carrière van David Bowie. Hier begon de samenwerking met inspirator Brian Eno. Bowie produceerde in deze tijd zelf ook enkele artiesten, waaronder Iggy Pop. Het Iggy Pop-album "The Idiot" heeft opvallend veel Bowie-invloeden. Niet alleen zijn alle songs geschreven door Pop en Bowie samen, maar ook heeft Bowie alle muziek uitgevoerd, zoals Pop veel later in interviews vertelde. Van een "band", zoals de credits vermelden, is geen sprake. Ook zijn er in de nummers duidelijke verwijzingen te vinden naar het gezamenlijke uitgaansleven van Pop en David in Berlijn, waarover de nummers "Nightclubbing" en "Funtime" (en overigens ook het nummer "Beauty and the Beast" op het Bowie-album Heroes) verhalen.

Alle drie de Berlijnse albums werden invloedrijk: "Low" (1977) (hoewel niet opgenomen in Berlijn, maar in Frankrijk), "Heroes" (1977) en "Lodger" (1979). Alle drie de albums waren doorspekt met gewaagde artistieke experimenten en instrumentale nummers en alle drie zijn in eerste instantie moeilijker toegankelijk dan Bowies eerdere werk. Ook het verdeelde Berlijn gaf inspiratie met de Koude Oorlog als decor. Dit was vooral gewaagd tegen de achtergrond van de op dat moment heersende punkbeweging. Toch verkochten "Low" en "Heroes" goed. Van "Low" kwam zelfs de tot dan grootste hit, "Sound and Vision". Het titelnummer van "Heroes" werd wereldwijd een grotere hit en is tot op heden één van Bowies bekendste singles.

Materiaal van de drie Berlijnse albums werd later gebruikt voor de soundtrack van de film "Christiane F. - Wir Kinder vom Bahnhof Zoo" (1981), een in die tijd zeer controversiële (biografische) film over een veertienjarig Berlijns meisje dat verslaafd raakt aan heroïne en zich prostitueert.

In 1980 kwam er een eind aan de Berlijnse jaren van Bowie. Met "Scary Monsters... and Super Creeps" keek hij terug op zijn eigen carrière en met de single "Ashes To Ashes" scoorde hij een grote hit. Het album gebruikte de invloeden waarmee Bowie in Berlijn had kennisgemaakt, maar was zowel muzikaal als tekstueel veel directer dan de voorgaande albums. Mogelijk was dit een gevolg van de drastische veranderingen die Bowie in de periode voorafgaand aan het album had ondergaan. Veel mensen zagen dit album als zijn voorlopig laatste, omdat het ernaar uitzag dat Bowie zich ging richten op zijn film- en theatercarrière (onder meer stond hij drie maanden op het toneel van Broadway als de Elephant Man). In 1981 scoorde hij samen met Queen een nummer 1-hit met de klassieker "Under Pressure". In 1982 werkte hij samen met discoproducer Giorgio Moroder voor de soundtrack van de film "Cat People" en verscheen zijn eind jaren zeventig opgenomen duet "Peace On Earth/Little Drummer Boy" met Bing Crosby op (kerst)single.

Het duurde tot 1983 voor David Bowie een nieuw album uitbracht. Het toegankelijke album "Let's Dance" en de bijbehorende hitsingles "Modern Love", "China Girl" en het titelnummer werden enorme commerciële successen die Bowie tot superster maakten. Het album werd geproduceerd door Nile Rodgers (Chic) en alle singles werden voorzien van videoclips die op de in deze jaren nieuwe zender MTV vaak te zien waren. Samen met de Serious Moonlight Tour trok hij overal ter wereld volle stadions. De gitarist op het album, Stevie Ray Vaughan, werd in de tournee vervangen door Earl Slick. In 1983 speelde Bowie ook in de film "The Hunger".

De opvolger "Tonight" (1984), werd door sommige critici gezien als een luie poging om het succes van Let's Dance te evenaren, terwijl anderen het daarentegen geslaagder vonden dan "Let's Dance". Het succes van "Let's Dance" evenaren lukte maar gedeeltelijk, door middel van het van Iggy Pop teruggeleende "Tonight", een duet met Tina Turner en de hit "Blue Jean". Dit laatste nummer ging gepaard met een vijftien minuten durend filmpje, dat op succesvolle wijze Bowies jarenlange interesse in de combinatie drama en muziek liet blijken. Het album stelt vooral teleur door het geringe aantal nieuwe songs; meer dan de helft van het album bestaat uit covers van Iggy Pop-nummers of eerder door Iggy Pop uitgebrachte songs. Het nummer "Loving the Alien" laat Bowie echter op zijn best zien.

Het jaar daarop scoorde Bowie weer een nummer 1-hit met "This Is Not America", met de Pat Metheny Group. Dit nummer kwam uit de film "The Falcon and the Snowman". Later dat jaar scoorde hij een nummer 1-hit door zijn vertolking met Mick Jagger van de Martha Reeves & the Vandellas-hit, "Dancing in the Street", opgenomen in het kader van Live Aid. Hierna speelde hij een hoofdrol in de film "Labyrinth" (1986). In 1986 speelde hij een rol in de film "Absolute Beginners" en de door hem geschreven titelsong werd een hit.

In 1987 kwam het volgende album van Bowie uit, "Never Let Me Down". De plaat werd door critici, maar ook fans, genadeloos de grond in geboord. Desalniettemin werd de single "Day In Day Out" een hit en was de begeleidende Glass Spider Tour commercieel een groter succes dan het album. Artistiek sloeg deze tournee de plank mis, iets wat door Bowie later volmondig erkend werd. Het opvallende is dat het in dezelfde periode opgenomen en door Bowie geproduceerde Iggy Pop-album "Blah Blah Blah" wel van creatieve kwaliteit is. Dit album wordt vanwege de invloed van Bowie (nummers als "Isolation", "Hideaway" en "Shades") door veel Bowie-fans beter gewaardeerd dan Bowies eigen producten in die tijd. Vervolgens werd het even stil rond Bowie als soloartiest.

In 1988 vormde Bowie, voor het eerst sinds de jaren zestig, een rockband, genaamd "Tin Machine". "Tin Machine" was een viertal, waar naast Bowie gitarist Reeves Gabrels, bassist Tony Sales en drummer Hunt Sales in zaten. "Tin Machine" bracht in 1989 het album "Tin Machine" uit, waarbij Bowie zijn wens liet blijken om weer muziek te maken voor zichzelf en niet voor de massa, zoals de albums hiervoor. Bowie trad met "Tin Machine" op in kleine zalen.

In 1991 verscheen het album "Tin Machine II". Door de critici werd dit album evenals de voorganger met gemengde gevoelens ontvangen. Het album werd ondersteund met een tournee (liveopnamen van deze tournee verschenen in 1992 op het album Oy Vey, Baby). Vervolgens werd de band officieus ontbonden.

Na de artistieke flop "Never Let Me Down" en zijn ervaringen in de band "Tin Machine" besloot Bowie dat het weer tijd was voor verandering. In 1990 werden al zijn klassieke albums op CD uitgebracht door Ryko/EMI, waardoor Bowie de kans schoon zag zijn grote hits ten grave te dragen. Moe van het oeverloos herhalen van zijn grootste successen, wilde hij deze tijdens de Sound + Visiontour voor de laatste keer live ten gehore brengen.

In 1992 trouwde Bowie met voormalig fotomodel Iman Abdulmajid. Speciaal voor de huwelijksceremonie schreef Bowie een aantal instrumentale nummers, die in 1993 op het album "Black Tie, White Noise" verschenen. Het album was geproduceerd door Nile Rodgers en bevatte een aantal sterke tracks, zoals de cover van Creams "I Feel Free" met Mick Ronson op gitaar en de hitsingle "Jump They Say", met als thema de zelfmoord van zijn halfbroer Terry. Mede doordat het label waarop het album in de Verenigde Staten werd uitgebracht (Savage) failliet ging, was er maar een beperkte promotie en het album werd al snel weer vergeten.

In 2003 kreeg het album opnieuw aandacht doordat er een speciale, uitgebreide editie van verscheen, bestaande uit de oude CD, een CD met speciale versies van nummers en een DVD met daarin videoclips van de nummers en een aantal clips die speciaal waren opgenomen voor vertoning op het huwelijksfeest van Bowie en Iman. In 1993 schreef Bowie de soundtrack voor de BBC-miniserie "Buddha of Suburbia", naar het boek van Hanif Kureishi, maar ook dit album werd nauwelijks opgemerkt.

In 1995 kwam Bowie terug met "1. Outside", waarbij hij opnieuw samenwerkte met Brian Eno. Het album werd omschreven als een vreemd, conceptueel en moeilijk toegankelijk album. Het staat vol met gelezen fragmenten over moord, marteling en andere gruweldaden en daartussen staan de nummers. Op dit album is de toenemende invloed van gitarist Reeves Gabrels sterk merkbaar. Er werd gezegd dat dit het eerste album zou zijn in een serie van vijf en zelfs de titels van de volgende albums (die tot op heden niet zijn verschenen) werden al bekendgemaakt. Wereldwijd kreeg Bowie positieve artikelen en recensies in de bladen. Een grootschalige tournee volgde, waarin Bowie zijn in 1990 gedane belofte zijn oude nummers niet meer te spelen alweer verbrak. Het nummer "Hallo Spaceboy" werd in 1996 in de remix van de Pet Shop Boys (inclusief verwijzingen naar Major Tom) een bescheiden hit. Voor het eerst sinds "Scary Monsters" had Bowie ook de critici weer (bijna) unaniem aan zijn zijde.

Het in 1997 verschenen album "Earthling" haakte aan bij de toen hippe junglemuziek, maar bevat desalniettemin een aantal sterke nummers (zoals "I'm Afraid of Americans" dat vagelijk doet denken aan "What You Got" van John Lennon en "Little Wonder"). Dit album werd gevolgd door een tournee, waarin ook nummers uit de Berlijntijd (zoals "V2-Schneide"r van Heroes) van een modern jasje werden voorzien. Tijdens de Earthlingtournee trad ook Nine Inch Nails-zanger Trent Reznor een aantal maal samen met Bowie op en in de videoclip van "I'm Afraid of Americans" is hij de man die een bange Bowie in New York achtervolgt.

De albums " ..hours" (1999), "Heathen" (2002) en "Reality" (2003) lieten een terugkeer zien naar de singer-songwriterperiode van "Hunky Dory". Deze drie albums werden door velen gezien als een trilogie. Op het album "Reality" verscheen een nieuwe versie van "Rebel Rebel". Op het album "Heathen" staan de nieuwe nummers "Afraid" en "Slip Away", een ode aan Bowies favoriete kinderprogramma uit zijn jeugd, Uncle Floyd. Het nummer "Yesterday" door Bowie (een cover van het Beatles-nummer), dat op internet circuleert, was wellicht ook voor ToY bestemd.

In het voorjaar van 2011 werd het hele album "ToY" op internet gezet, in uitstekende high definition-cd-kwaliteit, door "een David Bowie-fan", die "het zat was nog langer te wachten en vond dat het album te mooi was om op de plank te blijven liggen". Compleet met informatiesheet en coverdesign werd het album gratis via links op sites voor Bowie-fans verspreid. Naast de nummers die via "Heathen" en de singles al bekend waren, stond er nog een aantal andere nummers op, zoals volledig nieuwe en soms verrassende versies van "Silly Boy Blue", "The London Boys", "I Dig Anything", "Let Me Sleep Beside You" en "Liza Jane". Verder nog het nieuwe nummer "Toy" en "Hole In The Ground", een nieuw opgenomen versie van een oude, onbekende demo.

De nummers die al bekend waren van "Heathen" en de Heathen-singles zijn op het album "ToY" anders gemixt, waardoor bijvoorbeeld het verborgen "So Sad"-fragment van Iggy Pop aan het eind van"You Got A Habit Of Leaving" veel beter te horen is dan op het album "Heathen". "Slip Away" heet hier (net als in de Reality Tour) "Uncle Floyd" en klinkt heel anders dan de nieuw opgenomen versie op "Heathen". Het begint met een imitatie van Bowies favoriete kinderprogramma Uncle Floyd.

Het album "Reality" werd op een bijzondere wijze aan fans en pers gepresenteerd. Op een groot aantal plaatsen in Europa kon op een groot scherm via satelliet het liveconcert worden gevolgd waarop Bowie en zijn band alle nummers van "Reality" ten gehore brachten. De reacties van fans en pers waren positief. Een DVD van dit concert werd later toegevoegd aan een speciale editie van de CD Reality.

Bowie begon in september 2003 aan een ambitieus opgezette tournee van meer dan honderd concerten in anderhalf jaar. Deze werd in 2004 echter voortijdig afgebroken vanwege gezondheidsproblemen, naar later bleek een lichte hartaanval. Van de Realitytournee verscheen in 2004 een DVD (A Reality Tour) met daarop het concert in Dublin. Sindsdien is het rustig rond David Bowie. Hij trad nog op tijdens de Fashion Rocks, waar hij "Life on Mars?" en "Five Years" en het nummer "Wake Up" ten gehore bracht, samen met de band Arcade Fire. Op 8 februari 2006 kreeg hij een Grammy-award uitgereikt voor zijn gehele oeuvre.

Op eerste kerstdag 2006 verscheen een speciale cd-single van Bowie met David Gilmour van Pink Floyd, waarop het overlijden van Pink Floyd-oprichter Syd Barrett werd herdacht. Bowie zong op de CD een van de versies van het nummer. De single was slechts een week verkrijgbaar en kon daarna drie weken lang via iTunes worden gedownload. Rond David Bowies zestigste verjaardag in 2007 verschenen er in muziekbladen veel artikelen en een uitgebreide documentaire op de BBC.

De laatste jaren lijkt Bowie zich vooral bezig te houden met zijn gezin en bemoeit hij zich muzikaal vooral met het opnieuw uitbrengen van ouder materiaal of het meewerken aan opnamen van andere artiesten, zoals de Amerikaanse band "TV On The Radio", waar Bowie onder meer meezingt in de nummers "Province" en "Wasted Weekend" en het debuutalbum van de als actrice bekende Scarlet Johansson, waarop Bowie backing vocals zingt in de nummers "Falling Down" en "Fanning Street". Af en toe treedt hij nog live op of is hij te zien in een film, zoals in "The Prestige" waar hij het natuurkundig genie Nikola Tesla speelde. Verder bezoekt hij met zijn vrouw Iman regelmatig het New Yorkse uitgaansleven. Bowie was als trotse vader ook aanwezig bij de première van de sf-film "Moon", de eerste speelfilm die zijn zoon Duncan Jones regisseerde. Verder was Bowie een van de Amerikaanse insprekers van de film "Arthur and the Invisibles" en sprak hij een personage in voor "Spongebob Squarepants".

In april 2010 meldden de media dat Bowie op dat moment al anderhalf jaar met een zekere regelmaat bezig zou zijn met zijn autobiografie. De Amerikaanse uitgever JLPG (Jasper Lookfoil Publishing Group) maakte bekend dat Bowie een vooruitbetaling van 11 miljoen dollar gekregen heeft voor de exclusieve rechten op het uitbrengen van zijn autobiografie. Volgens de uitgeverij zou de autobiografie van David Bowie in het najaar van 2011 verschijnen, vlak voor zijn 65ste verjaardag. Als werktitels circuleerden de namen "Sailor Flop" en "Isolar Pay Fold". De definitieve titel is nog niet bekend. "Sailor" is de alias die Bowie gebruikt als hij zelf berichten post op zijn eigen officiële website en "Isolar", een anagram van Sailor, is al enkele decennia de naam van zijn eigen bedrijf. Het boek is nog niet verschenen. In augustus 2011 werd er wel een Bowie-biografie gepubliceerd door Paul Trynka, voormalig hoofdredacteur van het gezaghebbende Britse muziekblad Mojo, getiteld Starman, naar een nummer van de LP Ziggy Stardust. In een interview met muzieksite Spinner meldde Trynka dat het een wonder zou zijn als Bowie nog nieuwe muziek zou uitbrengen, but miracles do happen.

Op 8 maart 2013 kwam het album "The Next Day" uit. De eerste single uit dat album, "Where Are We Now?", verscheen op 8 januari 2013, Bowies 66e verjaardag. "The Next Day" werd opgenomen in New York en geproduceerd door Tony Visconti. Ook de tracks "The Stars are out Tonight", "The Next Day" en "Valentines Day" verschenen als single. Bowie maakte in de eerste twee hiervan gebruik van beroemdheden als Tilda Swinton, Gary Oldman en Marion Cotillard. Het album stond wekenlang op nummer 1, Bowies eerste album sinds "Black Tie White Noise" met deze notering.

Sinds 2013 trekt de internationale tentoonstelling "David Bowie Is" de wereld rond met meer dan 300 objecten, waaronder kostuums, handgeschreven songteksten, kunstwerken en meer. Een geschiedenis van de voorbije 50 jaar samen gebracht, tonen hoe David Bowie werd beïnvloed door kunst, theater, mode en muziek. De expo is een multi-media-ontwerp met Sennheiser’s vooruitstrevend technologisch design en is een organisatie van het Victoria and Albert Museum in Londen.

Bowie studeerde aan de kunstacademie, zoals Ron Wood van The Rolling Stones, Ray Davies van The Kinks, Pete Townshend van The Who en Freddy Mercury van Queen. Ook is hij tijdens zijn latere carrière als musicus blijven schilderen en verzamelt hij al kunst sinds zijn kindertijd. Uit zijn schilderijen zijn voorkeuren waar te nemen voor surrealistische kunst, stripverhalen van Marvel Comics en werk van Francis Picabia en Egon Schiele.

Full name

David Jones

Aliases

David Bowie

Born

Brixton (London), 8 januari 1947

Number of vinyl records and cds

838

Number of related items

Oldest item

Le retour d'Elvis (1961)