Betamax was het door Sony ontwikkelde systeem voor videobanden dat halverwege de jaren zeventig op de markt kwam.
Na het door Philips geïntroduceerde VCR-systeem in 1971 (in 1979 opgevolgd door Video 2000) was Sony met Betamax in 1975 de tweede op de consumentenmarkt voor het opnemen van programma’s van televisie en het afspelen van films thuis voor de buis. In 1976 kwam JVC met VHS met een concurrerend format.
In 1977 kwamen de eerste films op videoband uit en schoten de videotheken waar iedereen films kon huren als paddestoelen uit de grond. Magnetic Video bracht in 1977 voor het eerst in de Verenigde Staten een serie bioscoopfilms op videoband uit, de eerste serie van 50 films kwam tegelijk uit met daaronder klassiekers als Patton, Hello Dolly, The French Connection, MAS*H, The Longest Day en Fantastic Voyage.
De banden van Betamax leverden een betere beeldkwaliteit dan VHS, maar de apparaten waren ook duurder dan de VHS video-apparaten. Er ontspon zich in de jaren tachtig een zeer hevige concurrentiestrijd met Video 2000 en vooral met VHS. VHS won uiteindelijk de strijd en werd in 1988 de wereldwijde standaard op de consumentenmarkt. Totdat DVD haar intrede deed.
Betamax bleef wel nog aardig lang de standaard in de professionele televisiewereld, met het in 1982 geïntroduceerde Betacam videoformaat. Totdat dit analoge format werd ingehaald door de digitale standaarden.
